Κάποιοι τα λένε Ταμπαχανιώτικα, κάποιοι αστικά τραγούδια τση Κρήτης, κάποιοι ρεμπετοκρητικά, κάποιοι νταλκαδιάρικα που συνδυάζουνε την Κρητική με την Μικρασιάτικη μουσική...
Εγώ θα τα πω, σκοπούς παραπονιάρηδες...
Όλοι καταλάβατε οτι ο σκοπός ο παραπονιάρης που παίζει το λαγούτο, είναι το πασίγνωστο "Όσο βαρούν τα σίδερα". Πάντα όμως οι παλιοί μερακλήδες λέγανε αυτές τις συγκεκριμένες μαντινιάδες που όλοι έχομε υπόψη μας; Η απάντηση είναι ΟΧΙ. Η κάθε ψυχή, ήπρεπε να βγάλει τα ντέρθια τζης όπως αυτή εκάτεχε... Γι'αυτό αγαπητοί μου φίλοι, προτείνω σε όλους, να κάτσουνε να κουβεδιάσουνε καλά με την ψυχή ντως για να βρούνε τσι κατάλληλες μαντινιάδες. Αυτό, δεν είναι έλλειψη σεβασμού στην παράδοση... Ίσα-ίσα... Γνώμη μου είναι, ότι στσι σκοπούς που "επιτρέπεται" ,όπως για παράδειγμα οι κοντυλιές, να λέμε τσι μαντινιάδες που εμείς "πονούμε", είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνομε. Η στείρα αντιγραφή δεν αφήνει το "γάργαρο νερό" τση παράδοσης να τρέξει... Δυστυχώς, το στερνιάζει και το βουρκώνει... Να έχομε λοιπόν σεβασμό τση παράδοσης αλλά να μην ξεχνούμε ότι πρέπει και η ψυχή μας να βάνει τη σφραγίδα τζης!
Τραγούδι: Παπαδάκης Δημ. Εμμανουήλ (Γεράπετρο).
Λαγούτο: Λιναρδάκης Ιωάννης (Χαμέζι Σητείας).
Κιθάρα: Μοσχάκης Εμμανουήλ (Μυρσίνη Σητείας).
Ερασιτεχνική ηχογράφηση στη Χώρα 7 Οκτώβρη 2018.
Негізгі бет Αγάπησα σε κι ήκλαψα | Παπαδάκης Μανώλης
Пікірлер