Lyrics:
Opowiedzcie wszystkim obcym ojczyznom
o nieznanych im dniach polskiego września,
o nieśmiertelnym boju pod Wizną,
dotąd nie wyśpiewanym
ani w legendach, ani w pieśniach.
Jeszcze żyją okoliczni chłopi,
przekazujący tamte dni wciąż nie zniszczonym latom -
świadkowie ponownie nadaremnych Termopil,
po których nie miał przyjść
żaden zwycięski Maraton.
Najpierwszy grzmot nadzieją się przedłużył
i nocna ziemia stygła w krwawych ranach,
gdy spadł na skrzydłach czarnej burzy
żelazny korpus Guderiana.
A naprzeciw placówka, która tylko śmierci
do swojej klęski zechciała się przyznać,,,
Zalegli w schronach osamotnieni strzelcy:
na głównej linii oporu Wizna,
o drugi krok od zguby pododcinek Gielczyn.
Nike bezgłowa, ty jedna wiesz, co czynisz!
Jako w katedrze kamienieckiej rycerze owi
przysięgali, że jej za życia nie opuszczą,
nieulękli kapitanowie:
Schmidt i Raginis.
Ty, poeto, o nich opowiesz,
choćby twe słowa miały zginąć na pustyni!
Każdy się zgodnie w tej samej myśli ubezpieczył:
świt nadejdzie, zaraz noc jego śladem...
Wiedzieli, że daremnie spodziewać się odsieczy;
nie będzie jej,
Są skazani na zagładę.
Nie będzie więcej zmierzchów i świtań takich,
by się ich urodą zachwycać.
Ale o nic, piechurze, nie pytaj,
póki znajdziesz naboje w ładownicach.
Raginisa, Brykalskiego, Schmidta
wnet opadnie wiekuista śnica.
Już się szala ku ziemi na zawsze przechyla,
Trębaczu, graj ostatnią waletę!
Jeszcze z garścią żołnierzy porucznik Wiland
otworzy sobie drogę bagnetem;
kapitan Raginis założy ostatnią taśmę,
potem wybuch granatu...
I już mu jest najjaśniej,
gdy swe życie ofiarował ojczystemu światłu.
Nike Samotracka, tam ciebie właśnie zabrakło
więc od zapomnienia ich uratuj!
Już nie ma amunicji.
Kapitan Raginis kazał swoim ludziom się poddać,
za granat uchwycił,
otworzyła mu się niebiańska gospoda,
gdzie czekali kamienieccy rycerze,
nie chcieli zamknąć gościnnych wierzej...
Święty Piotrze, rękę mu podaj,
jenże młode życie złożył w ofierze.
Nadjechał niemiecki pułkownik,
obejrzał gromadkę skrwawionych żołnierzy.
"Gdzie reszta jeńców?" "To wszyscy!"
"Ilu wśród nich oficerów?" "Ani jednego, Herr Oberst!"
Zasalutował. Odjechał.
Polscy oficerowie pod Wizną wybrali śmierć.
Tylko jeden z nich, ciężko poraniony,
nie oglądał kapitulacji...
Wszyscy myśleli: kapitan Schmidt także nie żyje.
Wyżył. Jest Polskim emigrantem w Londynie.
Na wieki z bojem pod Wizną związane jego imię.
Widziano.
Pod nawałą artyleryjską,
zda się, wiek heroiczny na chwilę przystanął
nad małą chłopską dziewczynką,
co rozpalała przy miedzy ognisko,
by dla żołnierzy
upiec ziemniaki w gorącym popiele.
Raz jeszcze z karabinu do wroga wymierzył
ostatni walczący strzelec.
Nieśmiertelna Bogini Zwycięstwa,
jakże temu chłopskiemu dziecku
do twych skrzydeł rozwianych blisko było!
Ziemia otworzyła się szerzej
na przyjęcie żołnierskich zwłok,
na krew, wytoczoną z żył -
ostateczne i najświętsze przymierze.
Gdybyś tam wtedy był,
tobyś odzyskał zachwycony wzrok,
ślepy Homerze!
Created by Suno AI
Негізгі бет Bój pod Wizną - Song by AI
No video
Пікірлер: 5