گفتگوی عاشقانه با امیر رنگها ، سروده مولانا ، تنظیم ابیات از ایرج شهبازی
صدهزاران دام و دانه است ای خدا!
ما چو مرغانِ حریصِ بینوا
دم به دم ما بستۀ دام نُویم
هر یکی گر باز و سیمرغی شویم
میرهانی هر دَمی ما را و باز
سوی دامی میرویم، ای بینیاز!
گر هزاران دام باشد در قدم
چون تو با مایی، نباشد هیچ غم
عهد ما بشكست صد بار و هزار
عهد تو چون كوه ثابت برقرار
عهد ما كاه و به هر بادى زبون
عهد تو كوه و ز صد كُه هم فزون
از تناقضهاى دل پشتم شكست
بر سرم، جانا، بيا، مىمال دست!
زيرِ دستِ تو سرم را راحتى است
دستِ تو در شُكْرْبخشى آيتى است
خوابها بيزار شد از چشمِ من
در غَمَت، اى رَشْكِ سَرو و ياسمن!
اى ز تو ويران دُكان و منزلم!
چون ننالم، چون بيفشارى دلم؟
چون گريزم؟ زآنكه بىتو زنده نيست
بىخداونديت بودِ بنده نيست
تو كجايى؟ تا شوم من چاكرت
چارُقَت دوزم، كنم شانه سرت
جامهات شُويَم، شپشهايت كُشم
شير پيشت آورم، اى مُحْتَشَم!
دستكت بوسم، بمالم پايكت
وقت خواب آيد، بروبم جايكت
اى فداى تو همه بزهاى من!
اى به يادت هيهى و هيهاى من!
ما ز آز و حرص خود را سوختيم
وين دعا را هم ز تو آموختيم
جز تو پيشِ كه بَرآرَد بنده دست؟
هم دعا و هم اِجابت از تو است
هم ز اول تو دهى ميلِ دعا
تو دهى آخر دعاها را جزا
اين دعا هم بخشش و تعليم توست
گر نه در گُلْخَن گلستان از چه رُست؟
اینک نیازهای من:
ای خدا! جان را تو بنما آن مقام
که در او بیحرف میروید کلام
ياد ده ما را سخنهاى دقيق
كه تو را رحم آورد آن، اى رفيق!
گر خطا گفتيم، اصلاحش تو كن!
مُصْلحى تو، اى تو سلطان سخُن!
قطرۀ دانش که بخشیدی ز پیش
متصل گردان به دریاهای خویش!
قطرۀ علم است اندر جان من
وارهانش از هوا، وز خاکِ تن!
دست گير، از دست ما ما را بخر!
پرده را بردار و پردة ما مدر!
بازخر ما را از اين نفسِ پليد
كاردش تا استخوان ما رسيد
از چو ما بيچارگان اين بند سخت
كه گشايد؟ اى شهِ بىتاج و تخت!
اين چنين قفل گران را، اى وَدود!
كه تواند جز كه فضل تو گشود؟
ما ز خود سوى تو گردانيم سر
چون تويى از ما به ما نزديكتر
حقِّ آن قُوَّت كه بر تلوينِ ما
رحمتى كن، اى اميرِ لونها!
خويش را ديديم و رسوايىِّ خويش
امتحانِ ما مكن، اى شاه، بيش!
تا فضيحتهاى ديگر را نهان
كرده باشى، اى كريم مُسْتَعان!
بيحدى تو در جمال و در كمال
در كژى ما بىحديم و در ضلال
بيحدىِّ خويش بگْمار، اى كريم!
بر كژىِّ بيحدِ مشتى لئيم!
اى خداوندِ كريم و بردبار
ده امانم زين دو شاخة اختيار!
بفْكن از من حِمْلِ ناهموار را!
تا ببينم روضة اَبرار را
ساية خود از سرِ من بر مدار!
بيقرارم، بيقرارم، بيقرار
جان من بسْتان تو، اى جان را اُصول!
زآنكه بىتو گشتهام از جان ملول
اى دهندة عقلها، فرياد رس!
تا نخواهى تو، نخواهد هيچكس
هم طلب از توست و هم آن نيكوى
ما كهايم؟ اوّل توى، آخِر توى
هم بگو تو، هم تو بشْنو، هم تو باش!
ما همه لاشيم با چندين تراش
اى كريم و اى رحيمِ سَرْمَدى!
در گذار از بدسگالان اين بَدى!
هم دعا از من روان كردى چو آب
هم ثباتش بخش و دارش مُسْتَجاب!
هم تو بودى اوّل آرندة دعا
هم تو باش آخر اجابت را رَجا!
نیایش مثنوی مولوی
@irajshabazi
Негізгі бет خواندن و توضیح نیایش داستان موسی و شبان
No video
Пікірлер: 1