Kalk is een verzamelnaam voor een aantal calciumverbindingen:
Calciumcarbonaat, ook wel of koolzure kalk genoemd. Dit komt van nature voor in krijt, kalksteen, marmer, mergel, de schaal van vogeleieren, de schelp van slakken en schelpdieren, ketelsteen.
Calciumcarbonaat wordt veel gebruikt in de bouw, in de landbouw als bodemverbeteraar en in de geneesmiddelenindustrie.
Calciumoxide, ook wel gebrande kalk, levende kalk of ongebluste kalk genoemd. Het wordt gebruikt voor de bereiding van glas, cement enzovoorts.
Calciumhydroxide, ook wel kalkhydraat, gebluste kalk of portlandiet genoemd. Het wordt onder meer gebruikt voor metsel- en pleisterwerk.
Kalkcyclus:
Kalksteen of schelpen worden in een kalkoven bij een temperatuur tussen 900° en 1100° C gebrand. Bij het branden wordt calciumcarbonaat omgezet in calciumoxide (ongebluste kalk). Door dit te laten reageren met water - het zogenaamde blussen van kalk - ontstaat calciumhydroxide of gebluste kalk. Het calciumhydroxide, het feitelijke bindmiddel, kan afhankelijk van de eigenschappen in reactie met lucht of water weer worden tot calciumcarbonaat (kalksteen), waarmee de zogenaamde kalkcyclus rond is.
Steenkalk of schelpkalk
Zowel zuivere kalksteen als schelpen bestaan chemisch gezien uit calciumcarbonaat. Steenkalk gemaakt van zuivere kalksteen en zuivere schelpkalk gedragen zich daardoor in de praktijk grotendeels hetzelfde. In Nederland werd tot in het midden van de twintigste eeuw meer schelpkalk dan steenkalk gebruikt. De schelpkalk kwam uit eigen land, steenkalk veelal uit Duitsland en België. Steenkalk werd in tegenstelling tot schelpkalk veelal ongeblust geleverd.
Негізгі бет Kalk is een verzamelnaam voor een aantal calciumverbindingen.
Пікірлер