Po smacznym śniadaniu pożegnaliśmy Starą Winiarnię i udaliśmy się na zakupy do marketu w centrum miejscowości. Zaopatrzeni w drożdzówki i zapas wody wyruszyliśmy na szlak. Naszym pierwszym celem był górujący nad Mszaną Dolną Lubogoszcz. Droga na niego biegnie przez szczyt o nazwie Zapadliska. Tutaj trzeba zwrócić szczególną uwagę na błednę oznaczenie szlaku. Nie jedno a kilkukrotne. Na pierwszym skrzyżowaniu mimo dużego oznaczenia na drzewie "w lewo" należy skręcić w prawo wąwozem do góry. Póżniej jeszcze chyba dwa razy dochodzimy do skrzyzowań, gdzie każda odchodząca droga ma oznaczenie biało-czerwone. Wygląda to tak, jakby ktoś celowo chciał wprowadzić w błąd wędrowców pokonujących MSB. Dzięki trackowi GPS idziemy jednak jak "po sznurku" właściwą trasą - bez niego na pewno byśmy pobłądzili. Zaczynamy spotykać innych wędrowców Małego Szlaku Beskidzkiego, z którymi wymieniliśmy cenne wskazowki. Najpier idącego z naprzeciwka miłego starszego pana , a następnie sympatyczną parę idącą w przeciwnym kierunku , którzy za chwilę będą kończyć szlak. Na szczycie Lubogoszcza Zachodniego spotykamy Pana, który z kolei samotnie idzie w tym samym kierunku co my i jak czas pokaże - będziemy go jeszcze nie raz spotykać wyprzedzając się nawzajem na trasie. Niedługo potem zdobywamy właściwy szczyt Lubogoszcza. Oznacza to, że teraz czeka na nas jedno z najbardziej stromych zejść podczas naszej przygody. Ostrożnie je pokonujemy słysząc w oddali co chwilę charakterystyczną melodyjkę samochodu z lodami Family Frost jeżdzącego w pobliskiej Kasinie - oj przypomniało się dzieciństwo ;-)
Docieramy do wspomnianej Kasiny Wielkiej. Kilka kilometrów marszu po asfalcie i docieramy na nieczynną już stacje kolejową w Kasinie. Tutaj robimy sobie dłuższy odpoczynek na jedzonko. Podchodząc pod następne wniesienie o nazwie Dzielec spotykamy... Pana, z którym pożegnaliśmy się na Lubogoszczu! Jak on tu dotarł przed nami nie wyprzedzając nas na szlaku? Możemy się tylko domyśleć ;-) Przyspieszamy kroku, bo w okolicach Szklarni powoli zaczyna się zmieniać pogoda. Nadciągają deszczowe chmury. Mamy nadzieję, że ulewa nas ominie i skupimy się dalej na przyjemnym pokonywaniu szlaku. Niestety coraz częstsze grzmoty piorunów w oddali nie wróżą nic dobrego. Robi się już naprawdę nieciekawie. Przed Wierzbanowską Górką (miejsce na mapie oznaczone jako Ciastonie - kolonia jednej z okolicznych wsi) z jednego z domów wybiega wystraszona starsza gospodyni i usilnie namawia nas byśmy się u niej schronili przed deszczem. Nad nami zbierają sie już czarne chmury, pada coraz mocniej a ona przerażona z różańcem w ręku mówi o "strasnym dyscu" jakiego tu miało jeszcze nie być. Na chwilę schroniliśmy się w jej stodole, jednak po chwili podejmujemy decyzję o dalszym marszu. W końcu przed nami jeszcze sporo kilometrów a przed zmrokiem musimy dotrzeć do "Kudłaczy". Ponownie spotykamy "Pana wędrowca", który po kilkuset metrach wspólnego marszu zostaje na noc w schronie na Wierzbanowskiej Górce. Jeszcze nie wiemy, że chociażby w pobliskiej Rabce trwa powódź - przez Małopolskę przechodzi fala jednych z większych burz od dawna. Podejmujemy ryzyko i maszerujemy dalej.
Nagle w środku dnia robi się tak ciemno jak w nocy i z nieba spada ogromna "ściana" deszczu - nie zdążyliśmy nawet wyciągnąć peleryn przeciwdeszczowych (wcześniej wystarczały kurtki). Niestety nie mieliśmy się gdzie schronić i w minutę całkowicie przemokliśmy. Nie mając już nic do stracenia - kontynuujemy wędrówkę w wielkiej ulewie ledwo widząc kilka metrów drogi przed sobą. Co chwilę już nie szum a "hałas" deszczu przerywają grzmoty piorunów w okolicy. Co jakiś czas przystajemy pod wiatkami np. w Węglówce - jednak w naszej sytuacji to już nie ma żadnego znaczenia czy stoimy pod nią, czy nie ;-) Wspinamy się na Lubomir w ustępującej już burzy - szczyt wita nas promieniami słońca. Tak już na szczęście zostanie do końca naszej wycieczki dziś jak i kolejnego dnia. Przy obserwatorium spędzamy dłuższą chwilę. Podbijamy pieczątki (przy okazji zdobywamy kolejny szczyt do Korony Gór Polski) i powoli schodzimy do dzisiejszego celu czyli Schroniska PTTK na Kudłaczach. Niestety zabrakło już dla nas słynnej zupy z niedźwiedziego czosnku, a marzyliśmy o niej już pół dnia ;-) Za to była pomidorowa, żurek, bigos i pierogi! Tutaj zostajemy na noc. Można odpocząć przy zimnym piwku "Siostra Bożenka" poleconym przez gospodarzy ;-)
ℹ️ INFORMACJE:
🚶♀️Data wycieczki: 17 lipiec 2023
🚶♂️Trasa wycieczki: mapa-turystycz...
🚶♀️Długość trasy: ok. 27 km.
⏱️Czas wycieczki: ok. 10 godzin
Obserwuj nas nasz kanał KZitem: / @idziemywgory
🖥️Media społecznościowe:
Facebook: / idziemywgorypl
Instagram: / idziemy.w.gory
Негізгі бет Mały Szlak Beskidzki 2 - Mszana Dolna, Kasina Wielka, Kudłacze
No video
Пікірлер: 22