Wanneer je in Leuven het glazen toegangsgebouw van de Faculteit Sociale Wetenschappen wil binnengaan, word je onwillekeurig staande gehouden door Paul van Ostaijens gedicht Alpejagerslied dat in de stalen zonnewering, vier verdiepingen hoog, is uitgeboord. Een Faculteit Sociale Wetenschappen had moeilijker een betere keus kunnen maken, want het gedicht beschrijft heel uitvoerig een ritueel, dat het contact tussen mensen beregelt en hen tegelijk ook van elkaar op een afstand houdt: de groet. Van Ostaijen schreef het gedicht kort voor zijn dood voor zijn vriend Eddy du Perron, die zich toen, zij het kortstondig, na een verblijf in Parijs tot het avant-gardisme had bekeerd. Het gedicht drijft dan ook de spot met het kleinburgerdom, wat onder meer blijkt uit de weidse titel en de uitgesponnen beschrijving van een in wezen simpele handeling. Tegelijk vormt het gedicht een treffende illustratie van Van Ostaijens poëtica, volgens dewelke een gedicht organisch, als een muziekstuk, moet groeien vanuit een inleidende themazin.
Негізгі бет Paul van Ostaijen Alpejagerslied
No video
Пікірлер