Narody i dusze, w których Jezus uległ zaćmieniu, nie mogą Go odnaleźć bez pomocy Maryi, „najpiękniejszej z niewiast”, Błogosławionej między niewiastami. Ich wysiłki, studia, badania historyczne okazują się daremne, ponieważ tkwią w ciemnościach. Ogólne uznanie Jezusa nie jest tym samym, co nawrócenie do Niego, nie jest wewnętrzną odnową w Nim. Należy szukać Go w Sercu Maryi, w pięknie Maryi, w blasku żywego nabożeństwa do Niej. Jedynie przez Najświętszą Maryję narody i dusze, które zgubiły Jezusa, mogą Go odnaleźć i prawdziwie nawrócić się do Niego.
Przez Jezusa Chrystusa człowiek i wszystkie stworzenia dostają Najświętszą Maryję Pannę - jest Ona jedynym stworzeniem, które nie tylko otrzymuje od Słowa Bożego, ale też może obdarowywać Słowo Boże. Jedynie w Niej i jedynie przez Nią możemy zbliżyć się do Boga ze szczerą ufnością; stąd nabożeństwo do Maryi jest kluczowe i konieczne dla naszego zbawienia, jako że jedynie Maryja daje nam Odkupiciela i zbliża nas do Niego.
Mówienie, że chce się skupić nabożeństwo i modlitwę jedynie na Jezusie, pomijając Madonnę, jest nie tylko piramidalnym błędem, lecz także kłamstwem pełnym hipokryzji w diabelskim stylu. Jeżeli nie kocha się Maryi, nie kocha się Jezusa, nie dociera się do Jezusa. Uważa się Go tym samym za Syna bez Matki, niepełnowartościowego, oznaczonego jedynie numerem.
Jedynie umysł, który pobłądził w swej ignorancji, albo serce zwiędłe w braku świadomości może uważać za przesadne to, co można powiedzieć na Twój temat, Maryjo, która z powodu Twojej godności w zamyśle Bożym oraz z powodu Twojego Bożego Macierzyństwa masz w sobie coś z nieskończoności. Jeśli św. Tomasz z Akwinu twierdzi, iż grzech ma coś z nieskończoności co do zła i poniżenia, jako że jest obrazą Boga nieskończonego, kto mógłby zaprzeczyć, iż tym bardziej wielkość i godność Maryi mają coś z nieskończoności?
Nabożeństwo do Maryi sprawia, że kontemplujemy chwałę i wielkość Boga w tajemnicach różańca i w wierze, która ożywia się w nas przez modlitwę. Maryja sprawia, że możemy kochać Boga ponad wszystkie rzeczy, uwielbiając Go w zjednoczeniu z Nią w Magnificat Jej Niepokalanego Serca, w radości Jej ducha, zanurzając się w pełnym morzu Bożego miłosierdzia, które nas zbawia. Właśnie dlatego Maryja w najbardziej burzliwych dla Kościoła czasach objawiła się na tej ziemi, wzywając nas do nabożeństwa i do ufności do Niej, wyrażanej przez odmawianie różańca.
Przez święty różaniec wzywamy Cię, Maryjo, wychwalając Cię; my, dorośli, w niepokojach i niebezpieczeństwach życia - zwracamy się do Ciebie jeszcze bardziej niż zatrwożone dzieci.
Żyjemy w przygnębiająco smutnych czasach wielkiego schyłku duchowego i moralnego w każdej klasie osób, dlatego zamiast zmniejszać nabożeństwo do Maryi, musimy je zwiększyć. Do tego zapraszają nas Jej objawienia, Jej sanktuaria, łaski, które podtrzymują nas w naszych bólach, a także cuda, poprzez które Maryja przyciąga nas do nadprzyrodzonego światła i rozprasza ciemności, które zaciemniają nasz umysł i mrożą nasze serca.
Nabożeństwo do Maryi jest skrzydłem, które unosi nas do Nieba. Wiara jest lotem duszy w Bogu; nadzieja jest lotem, który sprawia, że wzdychamy do dóbr wiecznych; miłość jest lotem serca, które kocha Boga ponad wszystkie rzeczy, a bliźniego przez miłość Boga. Maryja daje nam skrzydła do tych lotów poprzez łaski, które do nas przyciąga i które nam daje w naszym śmiertelnym życiu.
Nabożeństwo do Maryi jest zdaniem ks. Dolindo skutecznym środkiem na przezwyciężenie współczesnych herezji. Zauważa on, że po Soborze Watykańskim II Kościół odstąpił od potępiania ich wprost, jak to czynił w przeszłości, ale papież Paweł II wezwał lud Boży do „ochrony wiary i pobożności”. Ksiądz Dolindo parafrazuje i tłumaczy słowa tego papieża w następujący sposób: „Szaleństwo błędów i herezji jest już rzeką nie do powstrzymania. Mija się z celem potępianie ich z pozycji autorytetu Kościoła czy też autorytetem wikariusza Jezusa Chrystusa. Potrzeba natomiast wiary i pobożności chrześcijańskiego ludu ziemi, żeby tę rzekę przezwyciężyć”.
Maryja jest według ks. Dolindo nie tylko ostatnim lekarstwem i nadzieją wobec zepsucia i apostazji świata, lecz także ostatnim schronieniem zbawienia, kiedy pojawią się uciski zapowiedziane jako preludium końca świata. Kapłan z Neapolu dostrzega w objawieniu Apokalipsy św. Jana zapowiedź, że kiedy przyjdą czasy wielkich ucisków chrześcijan z powodu objawienia się Antychrysta, nabożeństwo do Maryi odżyje i się odnowi.
Ksiądz Dolindo wyróżnia wśród przejawów nabożeństwa do Maryi przede wszystkim różaniec i litanię loretańską, zwłaszcza odmawiane przed wystawionym Najświętszym Sakramentem. Wbrew opinii tych, którzy uważają różaniec za modlitwę, która rozprasza i odciąga wiernych od Jezusa, ks. Dolindo podkreśla wielką wagę różańca i adorowania Jezusa właśnie przez tę modlitwę. „Dałaś nam Twój różaniec jako ostatnie lekarstwo. Niech Twój różaniec nas ocali”.
Негізгі бет Różaniec zawierzenia z ks. Dolindo
Пікірлер: 72