Սիրելի Արթուր Միկոյան, շնորհակալություն Սեմի տեսագրությունները տրամադրելու համար
@goharyeghiazaryan7237
4 жыл бұрын
Ի՜նչ լավ հոլովակ է, երաժշտությունը, ընթերցումը…
@karinesokratian5140
2 жыл бұрын
Շնորհակալություն, սիրելի Բանաստեղծուհի 💕
@karinesokratian5140
5 жыл бұрын
Չեմ հիշում հիմա, թե անունն ի՞նչ էր... Հայացքը տխուր, տխուր ու ջինջ էր: Մորթը սևուկ էր ու չալ էր պոչը, Աստղերի հետ էր նրա հաչոցը: Նրա ոռնոցը լուսնի դեմքին էր, Ու նրա տեղը մեր տան շեմքին էր: Հետո ամեն ինչ մեգ-մշուշում է, Եվ մշուշի մեջ ոռնում է շունը: Նա մեր գնալու հոտը առել էր, Ցավից կուչ եկել ու պառավել էր... Տխուր էր այնպես ու սրտադող էր, Ոռնում էր անվերջ, փորում էր հողը: Եվ շան մասին էր իմ տատի հարցը. -Ի՞նչ պիտի լինի խեղճ արարածը: Հետո ամեն ինչ մեգ-մշուշում է, Ու մշուշի մեջ ոռնում է շունը: Մեր բեռը կապած ու ձին բարձած էր, Մեր դռան առաջ արցունք ու լաց էր: Շունը կլանչում, շեմքը թողնում էր, Փաթաթավում տատիս, տխուր ոռնում էր: Մերթ վազում դեպի մեր քարավանը, Մերթ ետ էր դառնում, պառկում դռանը: Հարցում էր անում, ասես, մեր շունը. Թե թողնի՞ արդյոք այգին ու տունը, Ծանոթ աստղերը, ծանոթ լուսինը, Որ ամեն գիշեր մեր տան ուսին էր: Հետո ամեն ինչ մեգ-մշուշում է, Ու մշուշի մեջ ոռնում է շունը: Տխուր զնգում է ձիու զանգակը, Մեր ճամփան հեռու երկնքի տակ էր: Ու քանի անգամ, ախ, քանի-քանի, Նա եկավ հետքով մեր քարավանի: Հևիհև էր նա, լեզուն հանած էր, Խոնավ աչքերում խոնավ մի հարց էր: Փաթաթվում էր ինձ, լիզում էր ձեռքս, Կիսում էր հացս, կիսում էր վերքս: Ոռնում, վայում էր նա գիշերն ամբողջ Ու ետ սլանում իր եկած ճամփով: Հետո ամեն ինչ մեգ-մշուշում է, Ու մշուշի մեջ ոռնում է շունը: Կլանչում է նա, վազում հևիհև Մեր քարավանի ու մեր տան միջև...
Пікірлер: 4