Çocuğumun dersleri iyi olsun, çocuğum iyi okullar kazansın, şampiyonluklar elde etsin. Çocuğumun kendi fikirleri olsun, atacağı bir adımda kimsenin etkisi altında kalmasın. Çocuğum başladığı her işte başarılı olsun, kendi ayakları üzerinde dursun, gelecekte iyi bir mesleği olsun.
Aslında tüm bu saydıklarım yalnızca senin değil her anne babanın çocuğunda olmasını istediği özelliklerdir.
Peki ne yaparsan çocuğunun başarılarla dolu bir hayatının olmasını sağlarsın?
Başarının anahtarı özgüven sahibi olmaktan geçer. Eğer çocuğuna özgüven kazandırırsan çocuğunun başarılarla dolu mutlu bir hayatı olur.
Bu videoda sana, özgüven nedir? Çocukta özgüven ne zaman ve nasıl oluşmaya başlar? Özgüveni olumsuz etkileyen anne baba tutumları nelerdir? Bunlardan bahsedeceğim
Özgüven kendine güvenin ötesinde kendine saygın ve kendine inancındır. Güçlü yanlarını kucaklarken zayıf yanlarının farkında olmandır. Empati yapabilmendir.
Kendine güvenin kökeni bebeklik yıllarına dayanır. Yenidoğan bebeğin ilk ihtiyacı, temel güven duygusudur. Yani bebek dünyaya gözlerini açtığında kendini ilk olarak güvende hissetmek ister ve isteklerini ağlayarak dile getirir. Bu istekler karnının doyurulması, altının temizlenmesi ve kucağa alınması gibidir. Eğer bu istekler vaktinde ve yeterince karşılanmazsa bebekte güvensizlik oluşmaya başlar.
Dolayısıyla bebek; ben sevilmeye değer biri değilim başkaları da güvenilir değil şeklinde bilinçdışı bir inanç geliştirmeye başlar. İşte temel güven duygusunun oluştuğu nokta, tam olarak burasıdır.
Temel güven duygusunu sağlıklı geçirmiş ve 1,5 yaşlarına gelmiş bir bebek artık özgüven temellerini oluşturmak için ebevyninden 2 şey ister; bana değer verdiğini hissettir ve bana yeterlilik hissini aşıla.
Yani çocuklukta oluşan özgüvenin 2 bileşeni vardır; biri ÖZDEĞERLİLİK bir diğeri ise ÖZYETERLİLİKtir. Her iki duygunun da çocukta sağlıklı şekilde birlikte oluşması gerekir ki çocuk ÖZGÜVENLİ olsun.
Şimdi bir örnek vereyim; çocuğuna değerlilik duygusunu verirken yeterlilik duygusunu eksik bıraktın diyelim; yani çocuğunu büyütürken sözlerinle ve davranışlarınla ona çok “değerli” olduğunu ve onu çok sevdiğini yeterince hissettirdin fakat onu öyle çok herşeyden korudun ki çocuk parkta oynarken düşer de bir yerini kırar diye çocuğun peşinden 1 dk ayrılıp da yanı başında duran banka hiç oturmadın, çocuk evdeki koltuğa tırmanmaya çalıştı daha ona fırsat vermeden koltuğa sen onu oturtuverdin, yemek saatinde çocuğun eline çatal kaşık vereceğine sen tablet verdin yemeğini de sen ağzına verdin, dışarı çıkmaya karar verdiniz kapıda çocuk ayakkabılarını giymek isterken sen sürme elini o ayakkabılara deyip sen giydirdin çocuğun ayakkabılarını, çocuğunun gelişimine uygun yapabileceği küçük sorumluluklar vermekten ise hep kaçındın onun yapabileceği herşeyi sen onun yerine yaptın.
Peki ne yaptın burada? Şunu yaptın; çocuğuna özdeğerlilik yani değerlilik duygusunu yeterince verdin fakat, onu aşırı korumacı tutumunla özyeterlilikten yani yeterlilik duygusundan mahrum bıraktın. Çocuk ben yapabilirim, ben başarabilirim inancını aşırı korumacı tutumunla benliğinde oluşturamadı. Dolayısıyla özgüvenin 2 bileşeninden biri olan özyeterliliğin çocukta gelişmesine fırsat vermeyerek çocuğunda özgüven oluşmasına mani oldun.
Şimdi de bir başka örnek vereyim; bu defa çocuğunda özdeğerliliğini eksik bıraktın diyelim; yani çocuğunu canından çok sevmene rağmen sen sevgini ona sarılarak, öperek, koklayarak hiç hissettirmedin hep uzaktan sevdin, çocuğun derslerinde başarı gösteremediğinde onu motive etmek yerine sen arkadaşları ile mukayese ettin onu beceriksizsin tembelsin kafan basmıyor gibi sözlerinle aşağıladın, çocuklar hata yapa yapa öğrenir deyip hoşgörülü olmak yerine hep anlık öfkene yenik düşüp çocuğuna bağırdın azarladın, empati yapıp çocuğunun duygularını anlamak yerine sen cezalar verdin, çocuğun sana seslenip birşey söylemek istediğinde “efendim kuzuum” deyip gözlerine “şefkatle, güvenle” bakmak yerine sen şimdi işim var deyip hep başından savdın.
Peki burada ne yaptın? Ne yaptın söyleyeyim mi? Çocuğuna özgüvenin 2 bileşeninden bir diğeri olan özdeğerliliği aşılamadın yani ona değerli olduğunu hissettirmedin. Çocuğun senin baskıcı tutumunla kendini hep değersiz hissetti ve çocuk kendine bilinçdışı “ben sevilmeye değer biri değilim, değerli biri değilim diyerek benliğine bunu bu şekilde kaydetti.
İşte değerli anne baba; özgüven bir kuş, iki kanadı özdeğerlilik ve özyeterliliktir. Nasıl ki kuşun bir kanadı olmazsa uçamaz, çocuklar da böyledir çocuğunun özgüvenli olmasını istiyorsan eğer, bu her iki kanadın birlikte olması gerekir.
Umarım özgüvenli çocuk yetiştirebilmen için bu anlattıklarım sana faydalı olmuştur.
www.psikolog.i...
Негізгі бет Özgüvenli Çocuk Yetiştirme Kuralları | psikolog.info.tr | Psikolog Müjde Yahşi
No video
Пікірлер