Pamiętajcie dzieci, że liczy się przede wszystkim zabawa! Dlatego będziemy wyłaniać zwycięzców i przegranych.
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Prawda? *PRAWDA?* Zawsze mnie to doprowadzało do szału
@Cumrel
Жыл бұрын
@@KrzysztofMMaj Ta, ludzie to okropni hipokryci
@joew9690
Жыл бұрын
To nie hipokryzja - to strategia na odsianie słabych głupków.... którzy woleli się bawić ..albo mają oparcie w postaci rodziców i nie mogą mieć takie mindsetu jak ja czyli "Musisz sprostać bo jesteś sam jak nie ty to NIKT inny się o ciebie nie zatroszczy ! " Ale tak to jest jak już sie nie ma rodziców i dziadków.... życie to nie jebajka :) moi mili.
@Cumrel
Жыл бұрын
@@joew9690 Gdyby świat odsiewał słabych głupków nie dając im szansy to by mnie tu nie było, a tak to radzę sobie coraz lepiej :)
@dawidwozniak2393
Жыл бұрын
@@joew9690 Tak, życie to nie jebajka. Ale to nie rola dziecka być dorosłym. :)
@jeanvonestling7408
Жыл бұрын
Ale jest jakiś postęp. W przedszkolu udało się wyperswadować "konkursy plastyczne", w których w praktyce wygrywały te dzieci, których rodzice umieli ładniej rysować i chciało im się w tym pomagać.
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
O, dobrze to słyszeć.
@SolidSnake59
Жыл бұрын
Zazdroszczę, u mnie cały czas obserwuję takie rzeczy.
@jeanvonestling7408
Жыл бұрын
@@SolidSnake59 chwilę to zajęło i i tak wracało. Nie wiem, czy skutkiem wpływu przedszkola czy to jednak jakoś jest w miarę normalne córka miała nawyk, żeby próbować przegonić każdego, być pierwszą gdzieś tam itd. Co mnie denerwowało - nie będę ukrywać, że wyłącznie ze względu na to, że to niedobre ogólnie, ale też z racji wieku i zrypanej kondycji na sprinty po ulicy nie miałem ochoty. Ale to też jakoś przeszło, więc może to taki etap tylko był.
@annagora8696
Жыл бұрын
Konkursy plastyczne i fotograficzne to to w większości przypadków jest głęboka patologia. Po pierwsze oceniają prace osoby, które w ogóle nie maja do tego predyspozycji. Po drugie - rodzice wyręczają dzieciaki w pracy. Po trzecie - i pisze to do wszystkich, którzy rozważają wzięcie udziału w konkursie szczególnie fotograficznym - jest to tani sposób na zbudowanie bazy zdjęć na jakiś temat. Więc jeśli macie ochotę wziąć udział w konkursie (lub wasze dzieci), to bardzo dokładnie czytajcie regulamin - jeśli jest cos o tym, że prace przechodzą na własność organizatora to zastanówcie się, czy na pewno warto.
@wiktoriakocur4158
Жыл бұрын
Albo rodzice działają w komitecie rodzicielskim 🙃🙃
@v_welling
Жыл бұрын
Wypowiem się jako uczeń technikum Większość osób, także te w klasie, uważają mnie za ponadprzeciętnego ucznia - a to "ty masz dobre oceny", tutaj "wiedziałam, że to ty musiałaś wygrać ten konkurs", czy "na pewno musisz mieć notatki, przecież jesteś takim dobrym uczniem", albo zwyczajnie "ufam, że z twoją pomocą coś tam" Sęk w tym, że czuję się, jakby wszystko co osiągnęłam lub zdobyłam, było tylko kwestią przypadku, szczęścia, a tak naprawdę to nie umiem nic. Inni uważają mnie za wzór dobrego ucznia, a ja jestem zestresowana każdym testem, odpytywankami z przedmiotów ścisłych, bo jestem przerażona porażką i tym, że dowiedzą się, że tak naprawdę mam zerową wiedzę. Wstyd mi było wygrać w konkursie, bo słuchanie komplementów "miałam nadzieję, że to ty wygrasz", "to musiałaś być ty" sprawia, że czuję, iż tak naprawdę to nie było moje miejsce i tak naprawdę było o wiele więcej lepszych ode mnie osób (nie mówiąc już o samej niezręcznej sytuacji przyjmowania komplementow) Boję się potknięcia, najmniejszego błędu, ponieważ wiem, że to jedynie wiedza, którą zapomnę tak czy siak za 2 lata, jest jedynym, co może wzbudzać jakiekolwiek szacunek wśród rówieśników. Najgorsze jest to, że dobrze wiem, jaki ten strach jest irracjonalny, nikogo nie obchodzi przecież, że mi coś nie poszło, ale to jest nieprzerwane uczucie, jakbym była bez przerwy na scenie, a jeden błędny tekst, złe słowo, zostanie zapamiętane, a zawsze jest tych kilka osób, które i tak osiągną coś więcej, a ja bez przerwy jestem cieniem innych osób Pewnie ten komentarz brzmi w paru miejscach jak masło maślane, lecz gdzieś chciałam to wstawić
@wandakoman7381
Жыл бұрын
Jestem w liceum i czuję się tak samo. Z jakiegoś powodu na początku szkoły ludzie uznali, że jestem mądrą, dobrą, zorganizowaną uczennicą, a tak na prawdę nie mam pojęcia co się dookoła mnie dzieje i boję się, że to się wyda. To, że zawsze uważano mnie za kompetentną, w relacjach z innymi, zwłaszcza tych przez internet staram się zawsze pomagać i gdy czegos nie wiem/nie umiem pomóc, jestem przerażona. Nie wiem, jak mogę ci pomóc sobie z tym poradzić, piszę głównie po to, żebyś wiedziała, że nie jesteś w tym sama i że trzymam kciuki, żebyś znalazła kogoś, z kim będziesz czuła, że nie musisz grać, komu będziesz mogła swobodnie się wyżalić, powiedzieć "nie mam zielonego pojęcia" itd. Trzymaj się kochana, jakoś to przetrwamy, oby jak najmniej psychicznie uszkodzone
@DziewczynaWBialym
Жыл бұрын
Łączmy się w bólu. Od zawsze łatwo przychodziła mi nauka, ale też ludzie uważają, że tak strasznie siedzę w książkach. Tak naprawdę pomaga mi często spryt i kalkulacja, nie oranie regułek i lekcji z podręcznika. Kiedy już raz da się człowiek poznać jako "przykładny uczeń" , ta łatka ciągnie się za nim jak widmo tego, że nie można popełnić żadnego błędu. I właśnie nie można, bo wtedy czujemy się przegrani, skoro do tej pory wszystko super wychodziło. I to jest toksyczne zamknięte koło.
@domicad685
Жыл бұрын
@@wandakoman7381 Dziewczyny mogę Wam powiedzieć tylko jedno. Nauczcie się mieć wyj***... nie zwracać uwagi na opinie innych ludzi. W życiu jest tylko kilka osób, na których opinie warto zwracać uwagę i na pewno nie są to koledzy z klasy. "Nie wiem", "Nie znam się na tym" - dwa zdania po których ludzie nabierają do mnie większego szacunku. A bycie uważanym za osobę nieogarniętą jest bardzo PRAKTYCZNE.
@RED-cg4kr
Жыл бұрын
Ten komentarz praktycznie opisuje mnie w całości. Całe liceum jako świetny uczeń, nauka całe dnie, a później i tak stres, strach i ciągły niepokój, żeby nikt nie zauważył mojej indolencji, jakiegokolwiek błędu, wypadku... I gdzieś tam niby są moje inne pasje, zainteresowania; ale jednocześnie strach o to, żeby nie okazało się, że i w tym przypadku jestem zbyt marny, by pochwalić się osiągnięciami. To jedne z tych błędnych kół, w które wejścia nie życzę nikomu.
@danielmichalski94
Жыл бұрын
Współczuję. Błędy to rzecz ludzka, warto je popełniać. Nie popełnia błędów tylko ten, który nie próbuje. Warto powtarzać innym, że jest się tylko człowiekiem i że błędy popełnia każdy. W momencie, gdy już jakiś popełnisz, po prostu warto powiedzieć "A nie mówiłem/mówiłam że nie jestem nieomylny? Na błędach człowiek się uczy". Łatwo to mówić, a w praktyce to podejście zostało okupione upiorną ilością wpadek, gaf i błędów z mojej strony. Przejmowałem się tym dawniej równie mocno... do momentu w którym po prostu przestałem.
@kagrald8599
Жыл бұрын
Usłyszałem kiedyś w trakcie egzaminu, że nie wolno podpowiadać innym piszącym, bo wszyscy są potencjalną konkurencją na rynku pracy. Idiotyczna jest taka antagonizacja ludzi, którzy w przyszłości mogą dosłownie założyć spółkę partnerską i zarabiać razem dzięki współpracy
@switezianka7327
Жыл бұрын
Mój ukochany wyrasta na idealistę 😊🥰
@funtecstudiovideos4102
Жыл бұрын
Nie wolno podpowiadać innym bo wszystkim udupią egzamin... Generalnie egzaminy zawodowe to debilizm jak tworzą je często osoby które nie znają się na tym o czym jest egzamin i robią błędy w zadaniach... Nawet rysunków technicznych nie potrafią poprawnie wykonać
@bartolomeus441
Жыл бұрын
Dziękuję Krzysztofie, jeden z najlepszych materiałów w serii. Pamiętajmy proszę, że każdy gra w swoją grę w jednym z 8 miliardów losowo wygenerowanych światów i porównywać można się jedynie z sobą z wczoraj
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Piękne zdanie
@Finn-yx5ys
Жыл бұрын
Przypomniała mi się anegdota o pewnym pianiście Dokładnie tego nie przytoczę, ale ogólnie chodziło o to, że facet wygrał jakiś tam prestiżowy konkurs i wszyscy mu gratulowali i zazdrościli. No i jeden dziennikarz zapytał "Taki talent to dar od Boga?" (czy coś w tym stylu). Na to pianista odpowiedział, że od piątego roku życia rodzice go zmuszali do grania na pianinie, żeby był najlepszy. I nagle zapadła cisza
@olaczyk
Жыл бұрын
Najgorsze jest to że znam osobę która tak ma. I mimo iż z tego żartuje że hoho jak rodzice w Azji (z memów) ale współczuję jej. Jednak muszę przyznać że gra magicznie, ale no przykro wiedzieć czemu.
@Damian-03x3
11 ай бұрын
Brzmi interesująco, jakby ktoś znał źródło to z chęcią bym zobaczył.
@rabe777
Жыл бұрын
Problemem jest brak indywidualnego podejścia do ludzi i to już od poziomu kołyski. Każdy jest w czymś dobry. Niestety duża część ludzi nawet tego nie wie i idą oni za tłumem, gdzie rządzą ludzie, którzy faktycznie są dobrzy w popularnych dziedzinach życia. W efekcie zaczynają się rodzić frustracja, kompleksy, a na końcu choroby psychiczne i fizyczne. Ilu ludzi mogło dzisiaj osiągnąć jakiś sukces, gdyby tylko system potrafił do nich dotrzeć.
@Heavyshield
Жыл бұрын
Dlatego warto uczyć się dostrzegać w ludziach pozytywne cechy. Szczególnie wśród ludzi których nie lubimy. Tak oni też je posiadają.
@solvi122
Жыл бұрын
Totalnie! Kiedyś miałom takie zajęcia jedne w technikum, gdzie mieliśmy się dobrać w grupy, i każdy miał napisać w czym jest dobry. Zrobiło mi się w chuj smutno, jak moja koleżanka - osoba świetnie udzielająca się społecznie w samorządach, współpracująca dobrze w grupie, bardzo empatyczna - powiedziała, że ona to w ogóle nie jest w niczym dobra. [*] zniczyk dla wszystkich uczniów z mniej oczywistymi/mniej widocznymi umiejętnościami.
@alicjarozycka7862
Жыл бұрын
Byłam w rankingu druga na całą uczelnię. Terapia trwa szósty rok i cały czas wkładane mi jest do głowy że dobrze jest być wystarczającym. Brak tabelki zabrał jakąkolwiek motywację, zostawiając depresję i pytanie o sens czegokolwiek. System edukacji mnie wypluł i uczę się żyć na nowo.
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
No właśnie to jest ta moja obawa... Kiedyś rankingi i tabelki znikają, a my zostajemy z problemami, które wygenerowały i bez tego adrenalinowego boostu, od którego łatwo się uzależnić. Trzymam za Ciebie kciuki! dziękuję za Twoją historię
@cukierek6130
Жыл бұрын
Ten film tak opisuje moją relacje z matematyką że aż chce mi się płakać. Od początku podstawówki do końca liceum zawsze musiałam być najlepsza ze wszystkich, jeśli nie byłam najlepsza to znaczy że robiłam za mało aż wkońcu trafiłam na studia o których marzyłam. Matematyka na AGH. Nagle trafiłam do grupy ludzi wśród których nie mogłam być najlepsza, każdy z nas był świetny z matematyki. Ale dla mnie nie bycie najlepszą oznaczało że byłam bezwartościowa i nie zasługiwałam na czas prowadzących, choć starałam się i udawalo mi sie początkowo zdawać wszystkie kolokwia to nie były to najlepsze oceny. Wkońcu coś mi nie poszło i jedno zawaliłam. Na każde kolejne szłam wierząc że nie zasługuje by tu być i wszyscy są lepsi odemnie. Jedyne o czym myślałam to to że ludzie myślą że jestem bezwartościowa bo sama tak o sobie myślałam. Nie dotrwałam nawet do końca semestru, zrezygnowałam przed egzaminami bo byłam pewna że ich nie zdam choć nawet nie próbowałam. Byłam tak przerażona wizją porażki że nawet nie próbowałam walczyc o coś o czym marzyłam od małego. Jedyne o czym jestem w stanie myśleć to to że skoro nie jestem w niczym najlepsza to nie zasługuje na życie w społeczeństwie. Mam nadzieje że kiedyś wtóce na studia. Aktualnie jestem w trakcie terapii
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
"Nagle trafiłam do grupy ludzi wśród których nie mogłam być najlepsza". To jest właśnie ten problem z rywalizacją i problem też ludzi wybitnie zdolnych i ambitnych. Healthy Gamer zrobił kiedyś materiał o tym: kzitem.info/news/bejne/sougv61qhKWqZHo W ogóle bardzo Ci polecam ten kanał. A motywacyjnie jeszcze podrzucam to: kzitem.info/news/bejne/kn56v6h6faWcq4I Czasem najlepsze studia merytorycznie mogą być tymi najgorszymi dla nas psychicznie.
@cukierek6130
Жыл бұрын
@@KrzysztofMMaj Chętnie sprawde cały kanał, filmy obejrzałam i to, że ktoś porównał mnie do grupy ludzi uzolnionych sprawia że automatycznie czuje potrzebe wytłaczenia się, bo mój mózg mówi mi, że nie zasługuje nawet na to by moje problemy przypominały problemy ludzi zdolnych. Zaczynam coraz mocniej widzieć jak bardzo źle jest
@olaczyk
Жыл бұрын
Mam podobnie ale jestem w liceum. W podstawowce bylam jedna z najlepszych w szkole i najlepsza z klasy a teraz na kierunku matematycznym czuje sie jak debil. W sensie nie az tak bo czuje sama pasje do matmy i jaka jest ciekawa. Ale pani ma w dupie moj zapal do nauki tego przedmiotu i daje takie dodatkowe zadania jakiemus no typiarzowi co no ma troche wyrabane w ten przedmiot. Ale no tez mam w to trch wygrzebane bo robie sama w domu zadania, ogladam filmy o problemach matematycznych i moze w szkole czuje sie zle bo jest wiele osob ktore znaja juz rzeczy ktore beda dopiero za 2, 3 lata lub nawet na studiach ale staram sie nie myslec o tym w domu.
@goldbaum5297
Жыл бұрын
"W twoim wieku miał już rodzinę , dzieci, dom i świetną pracę, a ty wciąż siedzisz przed netfliksem. A potem pójdziemy do szkoły" to brzmi jak plan
@ptys_rozowy
Жыл бұрын
No śmiechy-hihy ale mi była truta dupa o wychodzeniu za mąż zanim byłam nawet bliska pełnoletności, nawet jeśli nie było to na poważnie, na pewno nie jak teraz to i tak jest to chore i obrzydliwe, kiedy stawia się warunek, a nie spekulacje
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
O tak, co ciekawe, jak raz to jedna rzecz rozkładająca się po równi na spectrum genderowym, tzn wszyscy słyszą takie teksty. ALE JEDNAK dziewczyny wcześniej słyszą o mężach, co jest totalnie żenujące.
@tenomnitrix7423
Жыл бұрын
@@KrzysztofMMaj "stary chłop nie jest tak stary jak stara baba"
@kajetanradulski9267
Жыл бұрын
Taaak ile razy słyszałem "18-stka, noga dupa brama, no może poczekamy do matury" heh potem się ludzie dziwią że dzieci nie chcę mieć z nimi kontaktu gdy tylko mają wybór
@alewis514
Жыл бұрын
@@kajetanradulski9267 to się raczej rzadko zdarza. Polacy się wyprowadzają bardzo późno w porównaniu z Niemcami, Anglikami czy Skandynawami. U tych ostatnich 20 lat to średnia, zaś u nas - 29-30. Jeszcze gorzej jest na Bałkanach, gdzie granica to ponad 30. Generalnie im biedniejsze i bardziej skorumpowane państwo tym ciężej. A państwa na Bałkanach są jeszcze gorszymi kurwidołkami niż my jeśli chodzi o sieldliska nepotyzmu i oligarchii.
@mike_scarfinsky
Жыл бұрын
Żyjemy w społeczeństwie bazującym na poczuciu wstydu, byciu niewystarczającym. Szkoły, reklamy, rówieśnicy (nawet ci kilkudziesięcioletni) napędzają nas by współzawodniczyć, a nie współpracować. Ile moglibyśmy stworzyć działając razem a nie przeciw sobie
@arturkoszykowski9592
Жыл бұрын
Tu chyba nie chodzi o społeczeństwo jako takie, a system ekonomiczny, który jest nastawiony na ciągły wzrost, z pominięciem każdego innego parametru, z jakością i sensem tego wzrostu na czele
@golonkowiczpl
Жыл бұрын
Podpowiem: socjalizm (dobry)
@Agnieszka-so1lg
11 ай бұрын
O Jezu!dobrze że ja dziecku mówiłam -olej!Co dostaniesz to dostaniesz
@marysiagakowska6851
Жыл бұрын
Dzisiaj przy wręczaniu sprawdzianów z matematyki usłyszałam od nauczycielki, że spodziewała się że mi lepiej pójdzie. Dostałam czwórkę, a jako że matematyka jest moim ulubionym przedmiotem, zrobiło mi się przykro. Potem oczywiście wszyscy porównywali ze sobą swoje oceny i poczułam, że jestem za głupia, bo byli w stanie zrobić coś czego ja nie umiałam. Mam dosyć ciągłego porównywania się z innymi, a przede wszystkim zazdrości i poczucia, że w niczym nie jestem dobra. Dziękuję bardzo za ten film
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Dla mnie już odnosisz pierwsze zwycięstwo w tym, że uświadamiasz sobie absurd tej sytuacji i sprzeciwiasz jej się, a nie poddajesz, tłumacząc sobie, jak wielu, że taka jest "natura" (uwielbiam to pojęcie) ludzka i trzeba się dostosować.
@Heavyshield
Жыл бұрын
"Przykro mi że Panią zawiodłam, ale na szczęście uczę się dla siebie, a Pani oczekiwania nie znaczą dla mnie aż tak wiele." ;)
@kubilaj2853
Жыл бұрын
@@Heavyshield I cyk - pała z zachowania I karna kartkówka dla reszty klasy.
@Heavyshield
Жыл бұрын
@@kubilaj2853 Syn mojego brata ciotecznego został skierowany do sądu przez szkołę jako osoba demoralizująca innych uczniów, przebij to XD Bo pyskował trochę jednej nauczycielce, ale w granicach rozsądku i kultury przeciętnego 13 latka XD
@tenomnitrix7423
Жыл бұрын
@@kubilaj2853 jak ja to znam... odpowiedzialność zbiorowa za wyjście z szeregu
@zuzannaxsuzie
Жыл бұрын
19:54 tutaj się rozryczałam. Nawet nie wiem ile razy znalazłam się w takiej sytuacji, że oddając lub pokazując komuś coś zrobionego przeze mnie, zawsze podkreślałam, że "to jest żałosne/okropne", "nie oczekuj niczego wielkiego" lub "nie nadaję się do takich rzeczy".
@TaroSanAki
Жыл бұрын
Oj ja tak samo i co gorsza wciąż potrafię nie wierzyć w swoje siły przez rywalizację.
@risotto4248
Жыл бұрын
Dokładnie taka sama sytuacja ze mną. Nawet coś co mnie szczerze pasjonuje w takich sytuacjach staje się niczym
@zuzannaxsuzie
Жыл бұрын
@@TaroSanAki ja staram się z tym walczyć i widzę po sobie, że jest coraz lepiej, ale dalej w takich sprawach, na których najbardziej mi zależy, jest ciężko się przełamać
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Mogę tylko tyle powiedzieć: jeśli tak mówicie, to moja prywatna statystyka mówi, że prawie na pewno jest na odwrót to jest powód, dla którego pęka mi serce w rozmowach ze studentami, właśnie ten
@igorkowalski1928
Жыл бұрын
Szczerze dziękuję Ci za ten materiał, sam borykam się z problemami zaindukowanymi mi przez system edukacji (w szkole średniej). Dopiero niedawno przekonałem się jak bezsensowna jest ta rywalizacja i czuję, że ten materiał pomógł mi. Jeszcze raz dziękuję.
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Nie masz za co, od tego jestem. Sam przejmowałem się tym gównem do 2019 roku.
@ucjagozdur7140
Жыл бұрын
Do teraz pamiętam jak na zakończenie drugiej klasy gimnazjum wychowawczyni powiedziała nam jaka jest średnia naszej klasy, po czym poważnym tonem oznajmiła, że osoby które mają średnią poniżej tej wartości powinny się poważnie nad sobą zastanowić. Dodam, że wychowawczyni uczyła matematyki.
@MertaOdSimsow
Жыл бұрын
Ale wyczucie, akurat idę sprzątać ❤️
@Me_Meff
Жыл бұрын
To możesz sobie odpuścić, Krzysztof wystarczająco pozamiatał
@tenomnitrix7423
Жыл бұрын
@@Me_Meff *ba dum tss*
@karolinaradziszewska4793
Жыл бұрын
Czytam obecnie książkę Berne Brown "Odwaga w przywództwie", również wspomina o rywalizacjo, o ego oraz o wrażliwości - polecam każdemu z całego serca jest genialna i świetnie napisana, a co do odcinka - moim zdaniem jest bardzo ważny, dziękujemy Krzysztofie, że o tym mówisz ❤
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Nie znam tej książki! Dopisuję do listy do przeczytania, dziękuję!
@nienoco
Жыл бұрын
ja zaś polecam "Compassionate Leadership: How to Do Hard Things in a Human Way", może posłużyć nie tylko osobom obracającym się w środowisku biznesowym, ale i akademickim :)
@helenpagehelen
Жыл бұрын
Dz c b kb. H l.vb
@arbuz_kawon
10 ай бұрын
Brene Brown jest w ogóle super, bardzo mi dobrze zrobiło jej Gifts of Imperfection, polecam serdecznie :)
@emeryuu_
Жыл бұрын
Syndrom oszusta to coś, co mi towarzyszy od lat. Od początku studiów doktoranckich w sumie. Jak kiedyś na konferencji jedna profesor nazwała mnie ekspertem w temacie, o którym mówiłam, a o którym ona niewiele wiedziała i była zainteresowana, przez chwilę odczuwałam ogromną panikę. Byłam przekonana, że za chwilę zrobię z siebie idiotkę, chociaż to była tylko swobodna rozmowa. Część tych problemów przepracowuję na trwającej od kilku miesięcy terapii. Nadal nie jest całkowicie dobrze, ale staram się pamiętać, że to, co robię jest wartościowe, bo jest ważne dla mnie. Są momenty wątpliwości, że jeśli się nie wykażę, to nie dostanę pracy, ale staram się nie wybiegać myślą w przyszłość zbyt daleko i skupiać się nad tym, na czym mam faktyczną kontrolę.
@olaczyk
Жыл бұрын
Wierzę w Ciebie serio, zmagam się z tym samym ale nie mam takiego terapeuty. Gadam z rodzicami i siostra. Ten film to w ogole uświadomił mi ze cos takiego jest i mi dokucza. Ale mysle ze to jets do zrobienia. Wyjdziemy z tego❤❤
@monikamajdak1235
Жыл бұрын
"klub zielonych matek" - serial na netflixie, który pokazuje rywalizację wg mnie między matkami aby ich dzieci były najlepsze, jak najwięcej zajęć dodatkowych, jak najlepsze oceny, dostanie się do najlepszych akademii, potem przez ambicje matek część dzieci głównych bohaterów nie wytrzymuje tego psychicznie (mam nadzieję że nie daje zbyt dużych spojlerów)
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Ooooo, obczaję, dzięki!
@Rrkeiel
Жыл бұрын
" Jeśli porównujesz się z innymi możesz stać się próżny lub zgorzkniały, albowiem zawsze będą lepsi i gorsi od ciebie. " - Max Erhman Desiderata
@izabelagoethe4146
Жыл бұрын
Jak słucham wypowiedzi zawartych w tym filmie i innych, to zdarza mi się gorzko zapłakać, ponieważ mam wtedy flashbacki z przeszłości. Będąc dzieckiem w 6 klasie szkoły podstawowej mieliśmy egzamin 6 - klasisty. Byłam niedawno adoptowana i wcześniej działy się u mnie złe rzeczy w poprzednim domu. Do nowej szkoły poszłam mając taką nerwice, że hej. Wcześniej nam nie wspominano o przepisaniu odpowiedzi na kartę odpowiedzi. Powiedzieli nam to na moment przed rozpoczęciem egzaminu. Gdy się stresuje, informacje do mnie słabo docierają albo w ogóle. Po egzaminie przyszedł jakiś pan ( nie wiem czy rodzic czy nauczyciel) i powiedział mi, że stałam się sławna na cały kraj. Zapytałam się, dlaczego? On odparł, że nie ma drugiego debila w Polsce, który by nie przepisał tych cholernych odpowiedzi w teście zamkniętym. Ja z płaczem poszłam do domu będąc przekonana, że jestem nikim. Dobrze się zachowała wychowawczyni, która walczyła z komisją aby uznali mi egzamin. Udało się to, ale trauma po tym pozostała na długo. Chciałabym dziś przytulić to dziecko roztrzęsione i rozpłakane, którym byłam i powiedzieć nic się nie martw, durne punkciki nie określają ciebie jako człowieka i jesteś cudowna cała z swoimi wadami i zaletami.
@zelek2457
Жыл бұрын
Miałam podobnie na egzaminie na kartę rowerową. Na karcie odpowiedzi wszystko przesunęło mi się o jedną kratkę, przez co nie zdałam. Wyniki były powieszone na drzwiach, ale zamiast napisać imiona ludzi którzy zdali, to napisali imieniem i nazwiskiem tych którzy oblali :) Moi rówieśnicy oczywiście mieli nowy temat do żartów ze mnie, bo przecież jak można być tak głupim?
@Tsukio49
Жыл бұрын
Ludzie potrafią być potworami... Cieszę się, że udało Ci się odzyskać wiarę w siebie ❤️
@twojstaryfanatykwedkarstwa9204
Жыл бұрын
a ja bym chciał wpierdolić lub chociaż nagadać tamtemu typowi za powiedzenie tak do dziecka.
@olaczyk
Жыл бұрын
Przykro mi jak i z powodu sytuacji Izabeli i Żelka. Gdybym zobaczył takie coś to nie wiem nawet do czego bym się posunęła... Mam nadzieje że już u was dobrze. Trzymajcie sie❤
@ravysel1258
Жыл бұрын
Ja lubię o tym myśleć w ten sposób: Masz pudełko. W pudełku masz 2 piłeczki. Nagle poznajesz nową osobę, która też ma pudełko. W pudełku ma 5 piłeczek. Pytanie: Ile Ty masz w swoim pudełku piłeczek? Oczywiście, że 2. Nie ma znaczenia ile ktoś inny ma w swoim, ilość Twoich piłeczek jest od tego niezależna. Teraz zamień sobie piłeczki na jakieś medale, dyplomy, punkty, oceny czy umiejętności lub wartość - cały czas masz tyle samo, niezależnie od tego ile ma ktoś inny. Tak samo ktoś inny ciągle tyle samo, niezależnie od tego ile Ty masz. To że ktoś ma większą wartość od Ciebie (jest lepszy) nie oznacza, że Ty jej nie masz. To że Ty masz większą wartość od kogoś (jesteś lepszy) nie oznacza, że ktoś inny jej nie ma. Całe to porównywanie się do innych jest absurdalne, ponieważ stan innych osób nie wpływa na Twój stan. Jedyne, co to robi, to buduje jakieś irracjonalne przeświadczenie, że skupianie się na tym ile ktoś ma i jaki jest zaowocuje zmianą tego ile Ty masz i jaki jesteś.
@BaNuj
Жыл бұрын
tzw. "Na każdego cwaniaka znajdzie się jeszcze większy cwaniak" :D
@crescentsun1000
Жыл бұрын
Ale znaczy, ze tamten ktoś dostanie pracę, a ty nie.
@kubilaj2853
Жыл бұрын
@@crescentsun1000 No i? Znaczy że pchasz się na zbyt głęboką wodę
@SeCluDred
Жыл бұрын
@@crescentsun1000 klu w tym aby potraktować to jako motywację do pracy nad sobą a nie uciekać w autokrytykę by finalnie się poddać )
@mylegispotato
Жыл бұрын
Razem macie 7 piłeczek. Albo nawet więcej, bo organizacje rządzą się innymi prawami niż zsumowane jednostki. Polecam współpracę zamiast rywalizacji.
@queerowakultura
Жыл бұрын
Bardzo dziękuję za ten film! We mnie szkoła od małego wzbudziła ogromną potrzebę rywalizacji, żeby czuć się wartościową. I wszyscy byli niesamowicie szczęśliwi - średnia 6,0 kilka lat pod rząd, co roku jakaś olimpiada itd. Tylko, że nagle okazało się ja wcale nie byłam, tylko potrzebowałam tego jak tlenu, żeby móc czuć się ze sobą dobrze choć przez chwilę, żeby mieć to "obiektywne" ocenienie własnej wartości z zewnątrz. A później nagle bum - problemy zdrowotne i zaburzenia pamięci. Nagle się okazuje, że już po prostu się nie da, że już zawsze się będzie "przegranym". I nie da się tego pozbyć tak po prostu z dnia na dzień. Z własnego doświadczenia mogę stwierdzić, że takie osoby patrzą na każdy aspekt ich życia przez pryzmat rywalizacji, co gwarantuje spustoszenie w relacjach międzyludzkich, bo jak masz być przy kimś zrelaksowany i się otworzyć jeśli równocześnie musisz się pokazać z jak najlepszej strony. I chyba nie muszę tłumaczyć jakim wyruchanym się człowiek czuje po tych wszystkich latach ciężkiej pracy, kiedy już nie przynosisz "prestiżu" szkole, więc cóż to kogo obchodzi co z tobą, zostajesz z tyłu i masz szczęście jeśli masz wystarczająco dużo pieniędzy na psychoterapię do potrzebne ci co najmniej kilka lat 🥴
@bartekqrtd
Жыл бұрын
U mnie podobnie było :D Po problemach, które musiałem sam zwalczyć, bo rodzina, szkoła, znajomi nagle się odwrócili, nawet u specjalisty nie byłem, bo problemy psychicznie nie istnieją itd., zmieniłem myślenie z prób szukania atencji, laurów na samorozwój i samoocenianie się na swoich warunkach, w dziedzinach, które są spójne z moimi ideami. Wydaje się, że nieźle to wychodzi. A wszystko zaczęło się od kanałów takich jak ten oraz nauki wyszukiwania sprawdzonych informacji. Pozdro
@trashka7081
Жыл бұрын
Od lat byłam porównywana do starszej siostry i na odwrót, na początku ona miała super oceny, poszła na studia humanistyczne, niestety nie znalazła pracy w zawodzie, więc ja jako scislowiec stałam się nagle "lepsza" oraz "bardziej przyszłościowa" i tak trwała nasza toksyczna relacja, ktorą ciężko było nazwać siostrzaną, dopóki nie ograniczyłyśmy starych w naszej relacji. Bardzo ciężko o tym rozmawiać i nie popaść w rywalizację w rodzinie, niestety siostra długo myślała że jest mi to albo obojętne albo nie jestem świadoma jak ona się czuje. Mi było zawsze głupio jak były porównywania w którąkolwiek stronę niezależnie od tego czy chodziło o bycie bezproblemowym niemowlakiem czy lepszym uczniem. To się ciągnęło dobre kilkanascie lat póki nie ograniczyłyśmy toksycznego czynnika, czyli po prostu starych w naszej relacji i polecam każdemu :) Kochajcie swoje rodzeństwo i uczcie się siebie nawzajem
@dominika_mishka_klimczak
Жыл бұрын
Krzysztof... jak ja się cieszę, że jesteś! ❤
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Serdeczne jamniki dla Ciebie, Opiekunko Kanału!
@Finn-yx5ys
Жыл бұрын
Generalnie wydaje mi się, że - nie tylko przy byciu porównywanym/porównywaną - bardzo istotna jest umiejętność powiedzenia: "Przepraszam, ale przegapiłem moment, w którym to mój problem"
@littleshrew
Жыл бұрын
Akurat pisałam w poprzednim semestrze esej o tym, że między innymi rywalizacja i porównania są silnie związane z zawiścią, zazdrością i schadenfreude. Fajnie posłuchać o tym też tutaj
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
O proszę!!! puść ten esej gdzieś w obieg, jeśli się da, np. jako preprint na Research Gate... trzeba na ten temat wszędzie grzmieć
@oliwia12966
Жыл бұрын
Po pierwsze: Nie mogłam doczekać się tego odcinka :) Po drugie: Wiem, że jest to temat, który często poruszałeś na swoim kanale i tak jak inne twoje odcinki mówisz w nim o bardzo ważniej kwestii. Nie chcę tu opowiadać całej historii mojego życia, ale sama doświadczyłam takie coś w podstawówce byłam "tą grzeczną, mądra dziewczynką" dzięki twoim filmów zrozumiałam, że to było myślenie snobistyczne które nie wiem czy specjalnie zostało mi podsunięte czy samo tak wyszło a bycie tą "grzeczną dziewczynką" polega na podporządkowanie się systemowi, ale najgorsze jest to że mimo wiedząc to wszystko nie uwolnię się od tego dopóki nie skończę szkoły. 😭
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Ja myślę, że już się od tego uwolniłaś. Psychicznie, a to ważniejsze, bo o tym wprost mówisz w komentarzu w necie pod filmem. To jest wbrew pozorom sporo. Największym przełomem jest już odkrycie czegoś takiego samemu dla siebie
@olaczyk
Жыл бұрын
Mam tak samo ale najważniejsza wg mnie jest sama świadomość. To duży krok, więc dasz radę bo później wszystko pójdzie łatwiej. Zrobiłaś pierwszy krok
@ciosnek5
Жыл бұрын
Chciałbym obronić rywalizację sportową, bo odnoszę wrażenie, że często jest przez Ciebie przedstawiana jako zła a przynajmniej pozbawiona pozytywów. I tak, będę bronić rywalizacji a nie sportu jako takiego. Nie rywalizacja sportowa jest szkodliwa a ewentualne podejście do niej, podobnie jak nie smartfony uzależniają, a mechaniki. Zgadzam się praktycznie z całą resztą. 👇👇👇 Zacznę od tego, że uwielbiam sport, uwielbiam rywalizację (I TYLKO DO SPORTU SIĘ TU ODNOSZĘ). Lekcje, które dzięki niej (rywalizacji) otrzymałem uczyniły ze mnie lepszego człowieka. Nic tak nie nauczyło mnie pokory ani tego, że nie jestem lepszy od innych. To, że zawsze znajdzie się ktoś lepszy od nas tak negatywne opisywane przez Ciebie, dla mnie było zbawieniem w przypadku gry w tenisa i nie tylko. Pozwoliło mi nabrać szacunku nie tylko do ciężkiej pracy i do rywala ale także wyleczyło z arogancji. Wystarczy też popatrzeć, jak sportowcy zachowują się na początku swoich karier. Jak im fruwa ego i jak zachowują się na koniec pełni szacunku do siebie. Połączeni wieloma bataliami, wielokrotnie bólem. Często są ludzie, którzy kiedyś nie mogli na siebie patrzeć. CO WAŻNE nie usłyszysz od nich “kocham komuś sprać dupsko” tylko “to co kocham to pokonywanie własnych słabości” - a to pięknie się wpisuje w to co mówisz, żeby skupiać się na sobie a nie na innych. Kto świadomie śledzi świat sportu może rzucać takimi przykładami w nieskończoność. Wiem, że ja mogę i tyczy się to także rywalizacji na poziomie amatorskim. Czy są też sportowcy toksyczni którzy chcą nas zdeptać, udowodnić swoją wyższość? Tak, ale wydaje mi się, że to ich problem. Czy sport na najwyższym poziomie niszczy zdrowie? Oczywiście. Czy się o tym nie mówi? Ten kto śledzi wydarzenia sportowe no wie, że się mówi i to jeszcze w trakcie trwania zawodowych karier. Przynajmniej w przypadku najbardziej medialnych dyscyplin, bo oczywiście wszystkich nie śledzę. Andy Murray przeszedł 3 operacje na biodrze. Przez 3 lata nie mógł grać w tenisa aż skończył z endoprotezą. I co?? Wrócił znowu gra na najwyższym poziomie czego nie zrobił nikt przed nim. Bije rekordy długości pojedynków w wieku 35 lat. Nie ma szans na najwyższe trofea, na bycie najlepszym, ale dalej gra. Nie po to, żeby komuś coś udowodnić tylko dlatego że to kocha. Kocha tenisa, kocha rywalizacje i za to powszechnie jest podziwiany. Czy odbije się to jeszcze mocniej na jego zdrowiu? No pewnie. Ale on wie o tym. Ale nie tylko on, bo powstał dokument o tych 3-letnich cierpieniach, także psychicznych (takich dokumentów jest coraz więcej). Mógłby dawno dać sobie spokój i grać w reklamach. Nawiasem mówiąc nie wiem skąd wnioski o wyśmiewaniu takich sportowców. Przynajmniej, dopóki nie wezmą udziału w reklamie MAAAXOOON nie jest to nic powszechnego. Ponadto jest wiele ścieżek zawodowych po zakończeniu profesjonalnej kariery. Wcale nie tylko dla tych najlepszych i wcale nie na śmietniku. No chyba że ktoś przegrywa majątek w karty albo na wyścigach ale za to rywalizacji winić nie pozwolę ;) Myślę, że problem, który opisujesz polega bardziej na relacji z porażką. Na tym, że słowo porażka albo błąd jest tępione na każdym kroku. Fakt w sporcie porażka jest bardzo namacalna i mierzalna. Dlatego pozwolenie sobie na nią jest tak ważne, a dzisiaj nikt nam nie daje nam to prawa. Na rzucenie studiów na niezdanie egzaminu, nawet na zrobienie czegoś WYSTARCZAJĄCO. Na osiągnięciu WYSTARCZAJĄCEGO wyniku. Bo żyjemy w czasach, w których bycie kimś zwykłym jest traktowane jako złe. A jeżeli od najbliższych słyszymy, że wszystko fajnie, ale syn sąsiadki to zrobił wynik to przepis na niskie poczucie własnej wartości. Myślę, że recepta na zdrową relację z rywalizacją, z porażką, popełnianiem błędów jest jedna. Miłość w domu. Od rodziców od rodziny od przyjaciół. Kiedy oni nie cisną nas, nie katują rywalizacją a dają bezwarunkową akceptacje I SŁUCHAJĄ (a to rzadkie). Amen Post Amen. Jeszcze dodam że ja traktuje umiejętności sportowców jako sztukę tak samo jak dzieła Rembrandta utwory Ludovico Einaudiego czy grę w Wiedźmina 3 i zachęcam do szukania piękna tak rywalizacji sportowej jak i w grze Detroit Become Human.
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Bardzo szanuję ten komentarz. Piękna polemika. Zapytam tylko o jedno: czy zadatki na to, by być jednocześnie dobrym sportowcem i mieć zdrowe podejście do rywalizacji, ma większość czy mniejszość ludzi?
@ciosnek5
Жыл бұрын
@@KrzysztofMMaj Tego nie wiem. Nie potrafię w ogóle odpowiedzieć na tak postawione pytanie. Ja uważam że takiego podejścia trzeba się nauczyć i dobrze by było mieć trenerów, nauczycieli którzy mogą je pokazać. Dla mnie tu jest pies pogrzebany ponieważ wciąż można spotkać trenerów których filozofia to "zapierdalaj" albo" co żeś zrobił głąbie" (to jest akurat najkrótsza droga do problemów które opisujesz). Na szczęście coraz rzadziej bo (i to moja teoria) rywalizacja (a może po prostu młoda krew) wymiotła dziaderów podobnych do tych piastujących stołki na uczelniach. Mam kumpla wychowanego na takiej "twardej szkole" który już tak tenisa nie uczy a i zwraca takiemu dupkowi uwagę. Problemem są też rodzice. Najgorzej jak taki sobie wymyśli że dziecko będzie gwiazdą sportu. Taaaak, wtedy mamy straszny przepis. Ja natomiast zdecydowanie nie miałem zadatków zdrowego kompetytora, wręcz przeciwnie ale trafiłem na świetnego trenera który mnie ustawił. Na pewno rywalizacja sportowa nie jest dla każdego ale w takim wypadku polecam rower albo bieganie (to drugie akurat strasznie nudne) a rozbiją się u nas także wspinaczka. Natomiast przydałoby się też żeby szkołą nie zniechęcała do sportu wszystkich poza grającymi w piłkę (no ale o tym to mówisz)
@jakub_benedykt
Жыл бұрын
@@ciosnek5 jak słucham Krzysztofa to myślę o przymusowym sporcie w postaci wf. Z mojego doświadczenia rywalizacja sportowa na luzie zawsze była super. Rywalizacja, która była wymuszona i oceniania np w szkole była raczej ciężkim doświadczeniem.
@gogdanpieprzyk
Жыл бұрын
U mnie na lekcji WF nauczyciel powiedział: No tak gracie z przyjaciółmi ale pamiętajcie że w końcu trzeba przestać grać z przyjacielem tylko zdobywać punkty. ten system i ludzi w mim powodują u mnie olbrzymi Weltschmerz...
@sirwilczek1813
Жыл бұрын
WFista chyba nigdy nie widział treningu sztuk walki w dobrej szkole i nie zauważył jak po okładaniu się po mordzie nawet zawodowcy potrafią się uścisnąć po rundzie
@agnieszkabrzozowska532
Жыл бұрын
Wiesz, co powiedziano w szkole jako jeden z wniosków na konferencji podsumowującej półrocze? Musimy mieć więcej konkursów! Więcej rywalizacji! Ręce opadają. Świadomie nie biorę w tym udziału, co oczywiście nie spotyka się z przychylnym spojrzeniem, ale mam to w nosie. Dzięki Krzysztofie za mądre przemyślenia. Jamniki z Tobą :)
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Smutne to strasznie, ale u mnie jest to samo... Niezmiennie
@arturkoszykowski9592
Жыл бұрын
Ja odkąd pamiętam nie biorę udziału w żadnych rywalizacjach i wyścigach. W szkołach, w kilku firmach jakich pracowałem, w życiu w ogóle. Na początku zawsze inni patrzą na to krzywo, a później, później nic się nie dzieje. A ja mam święty spokój i luz.
@dianaannakochanska5471
Жыл бұрын
,, Bo widzisz, tutaj musisz biec tak szybko, jak tylko potrafisz, żeby zostać w tym samym miejscu. A jak chcesz dostać się w inne miejsce, musisz biec dwa razy szybciej." - powtarzała Alicji zdyszana Czerwona Królowa, jedna z bohaterek ,,Po drugiej stronie lustra " Lewisa Carrolla
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Jeden z powodów, dla których uwielbiam literaturę fantastyczną, to jak w zawoalowany sposób potrafi zaszczepiać życiową mądrość.
@dianaannakochanska5471
Жыл бұрын
Prawda, prawda..., mocium panie... Mocium panie...,,twe wezwanie,,.... Mocium panie... ,, wziąć w sposobie,,... Mocium panie... ,, wziąć w sposobie,, Jako ufność ...
@sosig556
Жыл бұрын
Ahhh! Ta końcówka! Cóż za cliff hanger, z radością mi się obserwuje jak rozwijasz coraz bardziej swoje odcinki, jak dokładasz elementy do tej układanki by była coraz lepsza. Ten odcinek był dla mnie bardzo terapeutyczny, niezmiernie potrzebowałem usłyszeć takie słowa od osoby którą darzę szacunkiem. Do następnego! ❤️❤️
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Ojej, jak mi miło to czytać! Staram się, by pointy lepiej wybrzmiewały, cieszę się, że widać efekty!
@tenomnitrix7423
Жыл бұрын
"... od osoby, którą darzę szacunkiem." - zwycięzcą jest ten, który słyszy takie słowa, stojąc przed lustrem.
@Kz-co4ke
Жыл бұрын
Za młodu słyszało się "Dlaczego nie jesteś lepsze od dziecka x? Jesteś lepsze od dziecka y? Nie ważne, porównuj się tylko z lepszymi!". Jaki był tego skutek? Kompletnie przestało mi zależeć na nauce. Jaki był sens zakuwania samotnie jak zawsze znalazł się ktoś lepszy, a wymagania tylko rosły? Skoro liczyła się tylko cyferka, a nie wiedza własna czy radość z osiągnięcia czegoś. Niee, dziecko miało być wybitne coby rodzic mógł podbić sobie ego przed innymi rodzicami. Jedyne co z tego dziś mam to kiepską samoocenę, problem z motywacją i tonę goryczy. Teraz gdy słyszę "Kuzyn x ma w twoim wieku dom, samochód, rodzinę i 10 fakuletów. Zaradny, ambitny, wykształcony, nie to co ty!" odpowiadam "Gdzie twój nobel, 3 firmy i 5 willi z basenem?" Niestety dalej nie dociera. Tak więc pluję całym sercem na tego typu rodziców. Podbijaj sobie ego własnymi dokonaniami, a nie cudzymi przy których jedyne czym byłeś to przeszkodą.
@coney_man
Жыл бұрын
Nic dodać nic ująć. Opowiadałam już o tym na tym kanale, ale powiem jeszcze raz. Przez szkołę i tą rywalizację, porównywanie jednych do drugich sama zaczęłam to robić, przez co ciężko jest mi się realizować w sztuce bo pomimo że moi nauczyciele (jestem w plastyku) mówią mi że wszystko jest dobrze i mam się nie przejmować to wciąż mam potrzebę żeby zrobić coś jeszcze lepiej i mam to poczucie że moja praca NIGDY nie jest wystarczająco dobra. Wydaje mi się, że rywalizacja w sztuce jest tym bardziej destrukcyjna, bo próbując dorównać do innych łatwo jest stracić wiele różnych pomysłów na nowe prace, ba, łatwo jest wtedy zatracić to co w sztuce jest najpiękniejsze - różnorodność i indywidualność. Ale ja dalej nie potrafię wyzbyć się tego mindsetu. Być może kiedyś się uda, ale nawet nauczyciele zwracają uwagę na to, że mój fanatyczny perfekcjonizm jest dla mnie szkodliwy.
@magdapowi
Жыл бұрын
Cieszę się, że mówisz o tym problemie. Pracuje terapeutycznie z młodzieżą i mam tak wiele klientów z niskim poczuciem własnej wartości, że od tego zawsze zaczynam terapię. Bo trudności ze stresem w szkole, brakiem znajomych, niewystraczajacym odpoczynkiem, dążeniem do perfekcji, depresją, lękami, a nawet czasami zaburzeniami odżywiania i samookaleczeniami - wiele z tego ma podłoże właśnie w samoocenie, poczuciu bycia niewystarczającym, nie zasługującym na szczęście. To praca na lata i czasem mam wrażenie, że ja swoje, a system i tak mnie pokonuje. Pracuje z dzieckiem, a ono przychodzi i mówi, że dostał z przedmiotu trzy jedynki na jeden lekcji z tekstem nauczyciela, że to dla motywacji...:-/ Nie mówiąc już o psychoedukacji rodziców nastolatków, która też jest czasami syzyfową pracą. P.s. przyznaje, że czasem wykorzystuje Twoje filmy. Przesyłam klientom jako zadanie do przemyślenia, a potem omawiamy wnioski na spotkaniu :-))) Pozdrawiam
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Najgorsze, że tylu ludzi autentycznie wierzy w to, że to JEST motywacja, wbrew wiedzy, badaniom naukowym, doświadczeniom terapeutów właśnie i pedagogice. Jeszcze gorsze zaś jest to, że to, o czym mówisz, absolutnie nie jest wiedzą powszechna, mało osób zdaje sobie sprawę z trendu rosnącego w zakresie problemów psychologicznych młodych pokoleń Cieszę się i jednocześnie zdumiewam, że filmy się przydają i w ten sposób! Rany!
@magdapowi
Жыл бұрын
@@KrzysztofMMaj Przydają się, zwłaszcza polecam te, w których mówisz o wpływie gier na dzieci, w tym o stereotypowym myśleniu, że powodują agresję. Już wielu rodzicom to przesyłam. A i czasami nastolatkom, którzy ciągle słyszą, że gry komputerowe są ZŁE i nic nie wnoszą.
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Dziękuję, że to piszesz - zastanawiałem się, czy zrobić druga część tamtego filmu.
@piotrdanisz148
Жыл бұрын
Ja wolę marzenia, dla niektórych może to być spróbowanie pierogów z ananasem, a dla innego napisanie "światotwórstwo w grach komputerowych". Nie ważne kto ma jakie, ważne żeby je realizować.
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Marzenia są piękne, absolutnie. Bo są nasze. I nie narzucamy ich innym.
@JakisLosowyTyp
Жыл бұрын
Krzysztofie, podobają mi się twoje materiały. Są o 18,73% lepsze od innych, konkurencyjnych materiałów na KZitem
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
XDDDDDDD
@V1lkas
Жыл бұрын
Bardzo lubię oglądać twoje filmy tego typu Krzysztofie, zdaje sobie sprawę w jakim p1erd0lniku żyje i odechciewa mi się jeszcze bardziej wszystkiego, po podstawówce, gimnazjum, technikum, zerwanych studiach i pracy, gdzie wszędzie były i są punkty, rywalizacja, procenty, kolorki - nie daj Boże czerwony koło twojego nazwiska czy heh ID, numerki niczym w obozie... I mimo tego że staram się nie brać w tym wyścigu szczurów udziału i zawsze byłem z boku to i tak podświadomie mnie to wyniszcza, 24 lata i mam tego p1erd0lnika od 2016-7 roku serdecznie dość
@starozytnikosmici
Жыл бұрын
dzięki za ten film, ja nie lubię i nigdy nie lubiłem rywalizacji, szczególnie wymuszonej, głównie przez to, że nie uwzględnia tego, że każdy ma inne możliwości oraz nie każdy chce w niej uczestniczyć, a wiem jak bardzo niszczy staranie się jak najbardziej, żeby być tym "najlepszym" i to nie jest fajne
@MrStormpaulina
Жыл бұрын
Pomyślałam, że podzielę się najbardziej absurdalnym cytatem, jakim usłyszałam od sąsiadki, która jej córka poszła do tej niby lepszej szkoły "Lepiej mieć same 2 w lepszej szkole niż mieć same 5 w gorszej szkole".
@pawpaw3994
Жыл бұрын
Aakurat pare dni temu usłyszałem od rodziców, że syn koleżanki matki tyle potrafi, tyle umie a ja po 9 godzinasz w szkole tylko leseruje. XD
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Prosta droga do zwątpienia we własną wartość. Pamiętaj, że takie porównywanie nigdy nie ma sensu
@krindzowatynazw8889
Жыл бұрын
Chciałbym podziękować ci za ten film jak i za cały twój kanał Od dłuższego czasu mam problemy z wartością siebie (które nawet doprowadziły mnie do stanów depresyjnych i samookaleczania) i twoje filmy są jednym z zapalników dzięki którym rozumiem powoli skąd biorą się te rzeczy i co właściwie mi jest co pozwala mi poukładać chociażby myśli oraz dodać odwagi że nie jestem jakiś (sorry za stwierdzenie) jebnięty i wygadać się ludziom którym ufam przez co czuje się powoli ale jednak lepiej I czuje że ten film jest jednym z najważniejszych jakie zobaczę w całym swoim życiu i serdecznie ci za niego jeszcze raz dziękuje
@ewajedrzejczyk8851
Жыл бұрын
Świetny film, Krzysztofie, w sumie dotarło do mnie ostatnio, że bardziej cenię powolną drogę do celu, zaczęłam mniej pisać niż parę lat temu, ale jakościowo te teksty są o wiele lepsze, dostaje takie opinię od ludzi. Wolę iść powoli niż od razu się wypalić
@thecleveronepl
Жыл бұрын
rywalizacja jest tylko dobra, jak 1. obie osoby/strony chcą rywalizować 2. jest for fun inaczej to nie ma sensu
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Tak zwana przyjacielska rywalizacja. Warunek konieczny: nikt jej nie może na nas wymuszać, czyli obecnie jest potworną rzadkością.
@0zero010
Жыл бұрын
Trafiłeś idealnie z tym filmem w moj aktualny stan psychiczny jaki wywołały u mnie lekcje angielskiego... Na szczęście za 2 miesiace już skończę szkołę i mam nadzieję, że nie doświadczę tego już nigdy lub w takim stopniu jak teraz.
@risotto4248
Жыл бұрын
Bardzo ważny film i czuję że bardzo potrzebny w tym momencie mojego życia w którym czuje chroniczne zmęczenie spowodowane wypaleniem i tym że nie potrafię zaakceptować tego ze nigdy nie będę człowiekiem którym chciałam być. Niektóre momenty z filmu pasowały nawet za bardzo do mnie i mimo mojej walki z samą sobą nie potrafię przerwać ciągu wykańczania swojego organizmu do granic żeby tylko zdobyć lepszy numerek od innych, co nawiasem mówiąc NIE DZIAŁA. Aktualnie staram się to przezwyciężyć ale praca nad swoim nastawianiem oraz szkoła w tym samym czasie to wykluczenie jednego z drugim.
@domicad685
Жыл бұрын
"Wiek szkolny" i "nigdy nie będę tym kim chcę być" to się wyklucz. Nawet jeśli chcesz być lekarzem (zawód z najdłuższym okresem szkolenia/przygotowania zawodowego) to możesz to osiągnąć po szkole, w najgorszym wypadku kilka lat później (w wieku szkolnym to się wydaje dużo, ale nawet 3 lata na tle 40 lat pracy zawodowej to nie jest dużo).
@halinasocha5087
Жыл бұрын
Drogi Krzysztofie serdecznie dziękuję za Twoją analizę. Prawdziwą i niezwykle poruszającą. Od kiedy mam świadomość, że tylko porównywanie się z samą sobą z wczoraj, z przed roku... ma sens każdego dnia konsekwentnie podejmuję próby uświadamiania sobie i innym, że tylko takie porównywanie ma sens i pozwala lepsze wybory i lepsze życie. Dziękuję za Twoje spotkania ❤
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Dzięki za komentarz trzymam kciuki, by było coraz lepiej!!!
@joanna.P18
Жыл бұрын
Dziękuję za Twoje filmy. Cieszę się, że Twój głos dociera do tyłu osób. To, co robisz, jest ważne i potrzebne. Pozdrawiam!
@nathalie78
Жыл бұрын
Oj tak, rywalizacja ze mną od zawsze była. Począwszy od szkoły, w której błyszczałam intelektem, konkursami, olimpiadami, wiedzą. Tyle, że nie byłam tylko ofiarą syndromu oszusta stawiania na piedetsale, o nie. Inne dzieciaki swoją zazdrość przekierowywały na mnie w postaci wyzwisk, obelg, gróźb, izolacji, wysmiewania. Faworyzacja i rywalizacja doprowadziła do tego, że stałam się osobą oderwaną od wszelkich kontaktów rówieśniczych. Nadszedł czas liceum, wszystko miało się zmienić (spoiler, prestiżowe liceum). Z miejsca, gdzie byłam wzorem, dołączyłam do grupy, gdzie każdy chodzi na korepetycje, po sprawdzianie z matematyki jest wmawiane, że nic nie umiemy. A w ogóle, moim faworytem zeszłego tygodnia była sytuacja jak polonistka (poLOLnistka) spytała chłopaka z klasy, co wyraźnie był wczorajszy, o losy Kmicica. Nie odpowiedział, zestresował się. Po lekcjach urządziła mu pogadankę, zaczynając od pytania "Jaki ty masz plan na życie? Czy ty chcesz pracować w gastronomii?" W samej szkole trudno mi wymienić osoby co nie chodzą do psychologa i/lub mają uzależnienia i zachowania do odreagowania tego stanu rzeczy. Są dni, że całe dnie słucham o różnych sposobach samobójczych, jakby to był chleb powszedni. Jak ktoś przeczytał, bardzo mi miło i miłego dnia Ci życzę, znaj swoją wartość ❤️
@Randomsoymylk
Жыл бұрын
Podpisuję się pod tym obiema rękami i - czyżby poLOLnistka nie samozaorała się trochę? To nie kucharze i kelnerzy jeszcze kilka lat temu płakali podczas strajku
@Agnieszka-so1lg
11 ай бұрын
Gastronomia świetny zawód.Biedny ty.U mojego syna w technikum pedagog mówiła do mnie że klasa mojego syna jest kiepska-ależ mnie wkurzyła!
@litamoore5943
Жыл бұрын
Panie Krzysztofie, jak ja dzisiaj potrzebowałam tego odcinka! Normalnie mi Pan czyta w myślach. To jest naprawdę dziwny zbieg okoliczności, bo gdzieś tak ok. 14 szukałam na Pana kanale odcinka na temat rywalizacji i się troszkę zdziwiłam, że takiego jeszcze nie było. I tak zaczęłam sobie późnym wieczorem przeglądać yt i szczerze mówiąc jestem w pozytywnym szoku, bo taka niespodzianka rzadko się zdarza 😅
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Długo się do niego zbierałem, często ludzie też o niego prosili. To dlatego nie było go dotąd na kanale. Super, że tak się wszystko złożyło
@Abraksil
Жыл бұрын
Witam Panie Krzysztofie. Jestem niezależnym polskim twórca gier komputerowych. Fajnie słyszeć kogoś ze świata klasycznych dziedzin humanistycznych poruszających tego typu temat. To fascynujące jak opisywane przez Pana zjawiska dotykają również nas ale zaraz jak w odmienny sposób manifestują się one w naszej branży. Może któregoś dnia ściana pomiędzy grami a środowiskami akademickimi w końcu runie i będzie o tym można porozmawiać. Do tego czasu kibicuje zeby jak nadłużej starczyło Panu sił aby kontynuować tej świetną robotę.
@jakubmrozkowiak3205
Жыл бұрын
Moja nauczycielka od j.polskiego ostatnio powiedziała mojej klasie (4 liceum), że powinno się dostawać pieniądze za dobre oceny w szkole, bo wtedy ludzie mieliby większą motywację do zdobywania lepszych ocen. Pokazuje to, że żyjemy w przekonaniu, że takie mechanizmy rzeczywiście działają...
@niktwazny2379
Жыл бұрын
U mnie rywalizacja powoduje większe zaangażowanie skupienie i formę aczkolwiek nie wiem co za baran postanowił wprowadzić coś takiego do edukacji bo w tym przypadku to nie działa a nawet szkodzi to jak by czytać książkę na czas
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Rywalizacja w edukacji jest kretynizmem ponad kretynizmy, bo z definicji wymusza rezygnację z indywidualnego podejścia do człowieka. I autentycznie uważam, że likwidacja większości jej przejawów miałaby zbawienny wpływ na naszą psychikę
@arturkoszykowski9592
Жыл бұрын
Jak ja się cieszę, że trafiłem na Twój kanał, ta seria jest bardzo potrzebna, każdy film to diament. Dzięki.
@pierwszaiskra6806
Жыл бұрын
Jedyna osoba, z którą warto się porównywać, to my z przeszłości i tylko przy uwzględnieniu okoliczności.
@7840Alexa
Жыл бұрын
Bardzo potrzebny film, dziękuję za niego. Jedyne czego żałuję to to że nie mogłam go wysłuchać 15 lat temu, może dzisiaj nie musiałabym chodzić do psychoterapeuty, ale kto to wie. Od dłuższego czasu mam również alergię na słowa lepszy i gorszy, zdecydowanie wolę używać słowa inny
@wiciuwiciu2783
Жыл бұрын
Mam kumpla ze snowboardu i mointainboardu. Gość ma mega talent i zawzięcie, znamy się z 15 lat. No ale na samym początku, po kilku latach jak zaczął śmigać na zawodach itp. był kurwa nie do zniesienia. Zabawa na desce zamieniła się w wyśmiewanie wszystkich dookoła, że on to jest lepszy a inni to gorsi są! Teraz całkowicie odpuścił takie podejście, zrozumiał, że nie każdy miał takie same możliwości. No i teraz ma największy progres ever!
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
To jest właśnie potężne: rywalizację odpuszczają bardzo często ludzie, którzy osiągnęli prawdziwy szczyt, a mianowicie zrozumieli, że daje im ona mniej niż samorozwój
@agschan1607
Жыл бұрын
Usłyszałam właśnie opis swojego czasu spędzonego w liceum. Nigdy nie zależało mi na świadectwach z paskiem, wyróżnień czy na zdjęciach z śmiesznym i beznadziejnym dyrektorem szkoły, który powinien już dawno przejść na emeryturę. Jednak musiałam być ,,najlepsza" dla rodziców, ponieważ używali argumentu przekonywującego, że jak chcę pójść na studia będą mogli patrzeć nie tylko na wyniki matury, ale także zrobić konkurs świadectw aby wyłonić ,,zwycięzcę" na te jedyne miejsce wolne. Prawdę znałam toksyczności rywalizacji, lecz wtem nie zgadzano się ze mną i nie dostrzegano aż do dnia dzisiejszego, iż po prostu jest to sposób zrobienia z kogoś niewolnika. Piszę ten komentarz dla wyświetleń ;) Tak o
@neneyashiro8325
Жыл бұрын
Dziękuję, potrzebowałam tych słów. Właśnie dziś od kilku miesięcy znowu pomyślałam, że jestem gorsza od moich rówieśników. Z powodu, że nie mam tylu znajomych co oni, nie umiem się postawić jak ktoś mnie upokarza czy po prostu jestem bardzo wrażliwa a po innych wiele rzeczy spływa. Płakałam cicho, wracając busem z szkoły średniej z kwiatkami w dłoniach. I zgadzam się, że trzeba odciąć szkodliwych, toksycznych dla nas ludzi z otoczenia. Ja tego nie zrobiłam, więc do teraz za to pokutuję. Niestety wiele wysiłku mi sprawia zmienianie swojej rzeczywistości, ale mam nadzieję, że uda mi się to robić krok po kroku...
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
To jest długi proces, wiesz, czyszczenia swojego środowiska. Nie poddawaj się, efekt jest wynagradzający - mogę Ci to powiedzieć ze swojego doświadczenia, jako też człowieka, który zmagał się z podobnymi problemami dużo sił!!! Dasz radę.
@neneyashiro8325
Жыл бұрын
@@KrzysztofMMaj Dziękuję jeszcze raz ❤️
@mureq3151
Жыл бұрын
4:34 pamiętam jak moi rodzice porównywali mnie do kuzyna który ogarnia bardzo dobrze matme miał zawsze dobre oceny ba uczył mnie jej nawet tak dobrze ją znał i robił to nie najgorzej choć mam wątpliwości. porównania był +/- w podstawówce i gimnazjum ale dalej czuje echo tychże wydarzeń bo kuzyn poszedł na politechnikę i teraz jednoczesnie czuje się źle że nie wiem na jakie pójść studia i nie wiem co robić w życiu i czuje się jeszcze gorzej że jestem na bezrobociu w wieku 19 lat
@elfkazwadcypierscieni9843
Жыл бұрын
Pasję w życiu odkrywa się jak ma się czas i dobre samopoczucie/zdrowie. Jak ma się zapieprz to nie odkryjesz. Potraktuj ten czas jako odkrywanie siebie a nie bezrobocie. Próbuj rzeczy i dbaj o siebie
@magdalenagrotnicka8972
Жыл бұрын
@januszholanki4790
Жыл бұрын
Problem z rywalizacją jest taki że gdy jesteś w Peaku swoich możliwości i czerpiesz z tego korzyści to ta rywalizacja ci się podoba, a wtedy też zazwyczaj jesteś za jej podtrzymywaniem. Dopiero gdy wypadasz z obiegu zaczynają ci się pojawiać refleksje o tym że jest to złe. Plus rywalizacja jest naturą.. wszystkich organizmów, niezbyt idzie się tego wyzbyć, a próby sprawią, że ci chcący rywalizacji zwyczajnie ten system będą łamać. Strasznie to zabrzmi, ale prawdopodobnie kilka lat temu gdy wszystko szło ci świetnie, samemu czerpałeś z tego satysfakcję i zrzucałeś innych ludzi z górki z przyjemnością, a teraz już gdy straciłeś to paliwo i samemu jesteś coraz bliżej punktu w którym zostaniesz strącony zaczynasz się burzyć, zresztą i słusznie. Jednak chodzi mi o to, że chęci do rywalizacji nie da się tak łatwo zgasić, oczywiście trzeba ograniczać powody do rywalizacji, ale samej rywalizacji się nie pozbędziesz bo leży ona w instynkcie. Plus, osoby które osiągają wyniki mają zwykle posłuch, ale nie są oni wtedy zwykle skłonni by powiedzieć że rywalizacje powinno się znieść bo to ta rywalizacja sprawiła, że są gdzie są.
@jadeitowymistrz3898
Жыл бұрын
Panie Krzysiu, bardzo uwalniający materiał. Świetne przedstawienie na tle badań w jaki sposób działa na nas rywalizacja. Dało mi to spokój, dzięki któremu trzeźwo na to spojrzałem, dziękuję.
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Cieszę się ogromnie!!! Spokoju potrzebujemy wszyscy bardzo. Coraz częściej dochodzę do wniosku, że najważniejszym świętym w panteonie jest św. Spokój
@eryklegon259
Жыл бұрын
Krzysztofie! Śledzę twoją twórczość od dłuższego czasu i nawet nie wiem jak mogę podziękować za to, co robisz. Sam przez fakt, że uczęszczam do szkoły muzycznej (oraz za parę miesięcy chciałbym kontynuować swoją edukację w tej dziedzinie na uczelni wyższej), spotkałem się nieraz z toksyczną rywalizacją. Najsmutniejsze w tym jest to, że często gdy człowiek chce zaistnieć w jakiejkolwiek dziedzinie na etapie liceum (co pomoże mu otrzymać np. stypendium) musi brać udział w konkursach, bo przecież na projekty będzie czas na studiach. Potem niestety okazuje się, że wiele osób nie potrafi zrealizować porządnie żadnego wydarzenia typu koncert/warsztaty itp., bo nikt go nawet tego nie nauczył (mówię tu przynajmniej o środowisku muzyki klasycznej/jazzowej). Dodatkowo ciągłe porównywanie jak w sporcie powoduje, że akademie często stają się miejscem, w którym nie uczymy się grać ładnie i przekazywać swoje emocje za pomocą uniwersalnego języka, a grać w taki sposób, żeby wygrać. Sam nieraz usłyszałem, że nie mogę grać danego utworu/repertuaru tylko dlatego, bo może się to np. nie spodobać komisji. Z tego powodu profesorowie uczą rzeczy, których nie chcą uczyć, uczniowie grają to, co im się nie podoba, a słuchacze nigdy nawet nie zainteresują się tym, co te osoby robią, bo promocja takich wydarzeń jest na bardzo niskim poziomie. Podsumowując cieszę się, że są osoby, które to widzą i mam nadzieję, że będę mógł w przyszłości (a marzę mimo wszystko o byciu nauczycielem, jako element mojej działalności "artystycznej") jakkolwiek na to wpłynąć. Miłego dnia!
@genevievejnk2022
Жыл бұрын
Chciałabym podzielić się moim doświadczeniem. Odkąd tylko pamiętam moi rodzice - swoją drogą nauczyciele - starali się wzbudzić we mnie i moim rodzeństwie jakieś poczucie naszej wyjątkowości, lepszości, wyższości nad innymi. Cały czas stawiali siebie za przykład ludzi niesamowicie inteligentnych, którzy osiągnęli nie wiadomo jaki sukces (po latach jestem w stanie spojrzeć na to bardzo krytycznie, ale będąc dzieckiem myślałam, że naprawdę urodziłam się w niesamowitej, niemal królewskiej rodzinie, jak głupio to nie brzmi). Wymagali od nas, żebyśmy zachowywali się "w zgodzie z naszymi zdolnościami". Ja bardzo uległam tej presji. W podstawówce i gimnazjum robiłam wszystko, żeby "udowodnić innym swoją wyjątkowość". Nie dbałam o relacje, zupełnie nie nauczono mnie zwracać na nie uwagę. Miałam być lepsza od innych, nie się z nimi "bratać". Jak tylko dzieci były dla mnie nie miłe (nie dziwię im się czasem), rodzice tłumaczyli mi, że to zazdrość, i że mam skupić się na sobie i pracować na swój sukces. Zaczęły być widoczne różnice pomiędzy moimi osiągnięciami a rodzeństwa- ja wygrywająca konkursy, najlepsza średnia w szkole, wszystkie możliwe do zdobycia szóstki... A młodsza siostra przynosi do domu czwórkę na semestr. Dla moich rodziców była to oznaka, że "coś z nią nie tak, nie stara się, pewnie ktoś zawraca jej w głowie" itd. Potwornie ją ze mną porównywali. Mnie utwierdzało to tylko w jeszcze mocniejszym przekonaniu, że nie mogę sobie pozwolić na żaden "słabszy" wynik, bo inaczej zaczną mnie traktować tak samo źle jak ją. W gimnazjum, ku przerażeniu rodziców, odkryłam w sobie pasję do śpiewu. Uparłam się, że będę chodzić na próby chóru. Rodzice nie mogli pogodzić się z tym, że będę spędzać czas poza domem, z innymi ludźmi, i w dodatku nie robiąc niczego "do szkoły". Matka biła mnie i krzyczała, że wszystko zmarnuję i nic ze mnie nie będzie. Uparłam się. Wiedziałam, że żeby móc śpiewać, muszę utrzymać poziom w szkole, żeby udowodnić, że nie, niczego nie zawalę i nie zmarnuję. Było okropnie ciężko. Zarywałam noce, czułam się okropnie, ale nie mogłam się poddać. Zaczęło mi się walić zdrowie, ale to nic. Zasłabłam poważnie w szkole, trafiłam do szpitala- super, mam czas poczytać lektury do olimpiady z polskiego. Nic nie mogło mnie powstrzymać. Niestety, pod koniec gimnazjum tytuł prymusa szkoły dzieliłam z jeszcze jednym dzieckiem. Wychodząc na środek czułam wstyd i upokorzenie, że nie podobłałam, że nie udało mi się zostać najlepszą. Ale przynajmniej miałam ten "tytuł laureata olimpiady wojewódzkiej", i pewne wejście do któregokolwiek liceum chcę. Oczywiście wybrałam najlepsze w okolicy, w sąsiednim mieście, i to jeszcze "w najlepszej możliwej klasie" czyli mat-fiz (co śmieszne, bo przecież całe życie lubiłam bardziej przedmioty humanistyczne). Liceum było ciężkie, ludzie odpuszczali, spadali na ocenach - ale ja cały czas się nie poddawałam, walczyłam. Chór był wymagający, spędzaliśmy na wyjeździe prawie każdy weekend. To nic. Zarywałam noce jeszcze bardziej. Nagle się zaczęło. Kłopoty z pamięcią, niespodziewane ataki paniki. Nie wejdę do sklepu, bo mam wrażenie, że wszyscy się na mnie gapią. Nie zasnę, bo coś mnie obserwuje, coś mnie zaraz zaatakuje. Myśli samobójcze, dziwne wyobrażenia. To nic, ciągnę ten wózek dalej. Zaczęłam powoli odpuszczać, rozumieć, że to wszystko na nic. Przemoc ze strony rodziców się nasilała. Ale chór w jakiś sposób mnie ratował. Tam pierwszy raz spędzałam czas z ludźmi nie po to, żeby z nimi rywalizować, ale po to, żeby współpracować. Żeby nasze głosy tworzyły razem jakieś wspólne, jednorodne brzmienie. Chociaż uznawano mnie za dziwaka w jakiś sposób zbudowałam w sobie poczucie wspólnoty i jedności z innymi ludźmi. To mnie uratowało. Kiedy przeżywałam najgorsze chwile, nawet kiedy trzymałam nóż z myślą o tym, czy nie spróbować się zabić, miałam jakąś nadzieję, coś, co sprawiało, że nie wyobrażałam sobie poddać się. Do matury udało mi się wyrobić w sobie jakiś większy luz do wszystkiego. Siłą rozpędu i pewnie w wyniku wielu lat nadludzkiej pracy wyniki miałam całkiem spoko. Ale nie chciałam iść na żaden z tzw. "dobrych kierunków". Chciałam przeżyć. Przemoc rodziców była przerażająca. Matka potrafiła za włosy wyciągnąć mnie niespodziewanie z rana z łóżka, tłuc, szarpać, dyszeć nade mną, wyzywać - ale jakoś byłam nieugięta i uparłam się przy swoim. Pół roku studiowałam we Wrocławiu, potem zaczęła się pandemia. Żeby nie spędzać czasu w domu musiałam zrezygnować ze studiów i pójść do pracy. W następnym roku znowu podjęłam studia, tym razem zmieniłam miasto (Wrocław budził we mnie złe wspomnienia, miałam wrażenie, że to miasto jest zbudowane pod rywalizację). Podjęłam psychoterapię i farmakoterapię. Miewałam różne diagnozy, nawet podejrzenie schizofrenii. Ale jakoś to przeszłam. Teraz w sumie nie mam żadnych objawów niczego, czuję się raczej dobrze, nie potrzebuję leków. Relacje też nauczyłam się budować. Jak patrzę wstecz, mam wrażenie, że to niemożliwe, że po takim pierdolniku udało mi się dojść do równowagi. Ale jakoś się udało. Nie chce mi się z nikim rywalizować, choć wiadomo, że ciężko to w sobie do końca wyciszyć. Hmmm, po co napisałam ten komentarz i o co mi chodzi? O nic. Chciałam tylko wyrzucić z siebie wspomnienia i może podzielić się tym, że da się wrócić do równowagi po najdziwniejszych sytuacjach. Chociaż żeby to osiągnąć, trzeba czasem przeżyć niemożliwe. Jeżeli boisz się, że już wszystko na nic i po nic - cóż, spokojnie. To że ludzie gadają i myślą różne rzeczy to nic. Spójrz na zwierzęta czy na drzewa za oknem. Żyją tak samo jak my, a nie przejmują się tym ludzkim pierdolnikiem. Żyję głównie po to, żeby doświadczać swojej relacji ze światem, z naturą, z innymi ludźmi, z samą sobą. Nie obchodzą mnie jakieś wymyślone przez ludzi kategorie. Dopóki mnie nikt nie zabije, dopóty będę żyła. Może też tak możesz.
@genevievejnk2022
Жыл бұрын
Okropnie to napisałam, ale może ktoś ogarnie o co mi chodzi hah
@EverynyanSan
Жыл бұрын
Ja po takim czym zerwalbym wszystkie kontakty. A na pytanie kiedy się spotkamy odpowiedzialbym: jak skoncze studia Kiedy skonczysz? -nie planuje
@dawidwojacki5049
Жыл бұрын
Tylko od jednej osoby możemy i musimy być lepsi, to my sami z przeszłości. Zauważyłem, że DKCP dzieli się na dwa rodzaje: rant, oraz niemal filozoficzne monologi o poszukiwaniu sensu życia.
@ewap8133
Жыл бұрын
Panie Krzysztofie dziękuję za podjęcie tak ważnego tematu, który jest pomijany. Ktoś mądry powiedział, że powinniśmy porównywać się tylko do siebie. Dzięki temu widzimy jakie postępy robimy i doceniamy swoje sukcesy. Mi udało się wyrwać z środowiska gdzie byłam mobbingowana. Pracuję kilka miesięcy z terapeutą chodzę na jogę i zwolnilam tempo życia. Efekty przychodzą wolno dlatego dbajcie o swoje zdrowie psychiczne i nie bagatelizujcie sygnałów organizmu.
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Tak!!! Porównywanie się do siebie z wczoraj, żeby być lepszym jutro o to właśnie chodzi... Cieszę się ogromnie, że wyrwałaś się z toksycznego środowiska, nikt, kto tego nie przeżył, nie wiem, ile z tym się wiąże wyzwań i problemów.
@nihilistycznyateista
Жыл бұрын
Jak zwykle będę miał dla Ciebie, Krzysztofie, anegdotkę z własnej autopsji - nie koniecznie z życia studenckiego, a z życia artystycznego. Otóż pisuję sobie mniej lub bardziej amatorsko różne teksty i nieraz brałem udział w jakichś konkursach literackich i zwykle właśnie moim podejściem było napisać tekst tak, żeby być najlepszym i albo stwierdzałem, że jest to tekst nie dość dobry i go nawet nie kończyłem (tak było np z konkursem na książeczkę dla dzieci organizowanym przez Biedronkę, do dzisiaj nie skończyłem tego tekstu, a mija już chyba 4 lata), aż zmieniłem nastawienie i teraz do Gdyńskiej nagrody Dramaturgicznej poleci mój tekst, który oczywiście fajnie jakby wygrał, ale kompletnie nie na tym mi już zależy, a zależy na tym, aby ten tekst, zaangażowany mocno społecznie i dotykający problemu, który mnie osobiście bardzo boli, bo i dotyczy mojej rodziny, czyli alkoholizmu. I w zasadzie mam gdzieś, czy wygram, bo to, na czym zależy mi najbardziej to nie na pieniądzach z wygranej, a na opublikowaniu tekstu, jako jeden z finalistów, żeby trafił do ludzi i Ci mogli go przeczytać i się zainspirować i wiesz co? Z takim nastawieniem napisałem kuźwa najlepszy tekst w życiu i czuję, ze ma szanse spełnić oczekiwania. Odpuściłem sobie rywalizację i po prostu postarałem się dać ludziom coś od siebie. Nic więcej. I po raz pierwszy zrobiłem coś naprawdę dobrego, a nie chałturę pod klucz, tak, zeby się jury podlizać. Po raz pierwszy jest to rzeczywiście coś z sercem i duszą, jak to się mówi (choć ja osobiście wolę określenie Radka Pisuli z ekipy kanału "napisy końcowe" - gówno z duszą - co wbrew pozoru jest najlepszym komplementem, nie obrazą).
@Misia_Pysia
Жыл бұрын
Syndrom oszusta fajnie wyjaśnić na przykładzie starania się o pracę. Wysyłamy CV, które dobrze wygląda i zapraszają nas na rozmowę. Na rozmowie staramy się wypaść naturalnie i dobrze i okazuje się, że daliśmy radę. Zatrudniają nas i to jeszcze z dobrym wynagrodzeniem i wypadałoby po prostu zacząć pracować ale... ogrom energii zaczynamy wkładać w to, żeby się nie "wydało", że oszukaliśmy w CV i na rozmowie i w ogóle musiałam coś oszukać, bo przecież taka fajna firma nie zatrudniłaby mnie, gdyby wiedziała, że nie do końca umiem w excela i w ogóle nie jestem warta takiej wypłaty, za dużo mi płacą. A nikt nie pomyśli, że potrzebują np komunikatywnego pracownika, a to pokazałam na rozmowie i dlatego mnie przyjęli czyli jestem właściwą osobą na właściwym stanowisku. Mowy nie ma. Po prostu się nabrali, a właściwie to JA oszukałam.
@jagoda.s
Жыл бұрын
Tym podcastem mnie przytuliłeś i aż się popłakałam. Dziękuję!
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Ślę wspierające jamniki!!!
@jagoda.s
Жыл бұрын
@@KrzysztofMMaj ❤️
@Goonie3353
Жыл бұрын
Dzięki za ten film, mi się przypomina, to powtarzane do znudzenia przez dziadków: "równaj zawsze do lepszych od siebie!" Big, inevitable suprise - nic dobrego z tego nie wyszło i narósł mi jeszcze bagaż cudzych oczekiwań + konieczne wizyty u psychologa. Najgorsze jest jak już osiągnie się któryś z takich celów - zero radości czy poczucia spełnienia, w najlepszym przypadku pozostaje obojętność, a zazwyczaj frustracja albo wkurw, że tyle czasu się zmarnowało.
@kiziamiziafizianeko2744
Жыл бұрын
Próbowałam... Próbowałam się po tym filmie nie rozpłakać ale nie wyszło. No cóż... Co rusz powraca do mnie myśl, że nie zasługuję na to co mam (nawet od rodziców podstawowe rzeczy do życia, bo czemu mam je dostawać skoro nic od siebie nie daję i nie uważam, że za same życie się powinno dostawać). Staram się jak tylko mogę nie porównywać do innych, ale i tak patrząc na innym zazdroszczę im, że mają jakieś cele i w ich kierunku się tak starają. Kompletnie wymazuję to, że sama się uczę swoich rzeczy i mam na ich temat pewną wiedzę. Też zbliżająca się matura i to, że przecież trzeba mieć dobry wynik, bo inaczej nie dostanę się na jakieś studia i muszę być dobra nie pomaga. Nie pomaga też co jakiś czas słyszane słowa od rodziców, że jak ja sobie poradzę w życiu skoro polega ono na rywalizacji i zapierdalaniu. No samoocena walczy by się nie utopić w tym morzu gówna i mimo, że czasem udaje się na jakiś czas utrzymać na powierzchni, to z czasem siły słabną i sekwencja się powtarza Może wyszło zbyt emocjonalnie, chyba jak zawsze, ale niestety tak bywa
@n.l.w.h.6188
Жыл бұрын
Nie ma się co przejmować tym "dostać się na studia". O ile w ogóle maturę zdasz, to się dostaniesz, jak nie na dzienne, to na zaoczne studia. Są mniejsze uniwerki, które biorą ludzi z otwartymi ramionami. I niekoniecznie są gorsze - ja na swoim podrzędnym UO mam lepszy program niż na tym samym kierunku na mitycznym UJ.
@kiziamiziafizianeko2744
Жыл бұрын
@@n.l.w.h.6188 Staram się nie przejmować, niestety otoczenie ciągle ciśnie i powoduje co powoduje. Możliwe właśnie, że taki mniejszy uniwerek to lepsza opcja, o której nawet nie wiedziałam wcześniej. Dzięki za radę i opcję do sprawdzenia!
Ja też trzymam za Ciebie kciuki. To nie są myśli, których łatwo się pozbyć, *ale można* Ogromnie Ci kibicuję.
@DziewczynaWBialym
Жыл бұрын
Ten film idealnie wpisuje się w mój obecny stan. Leczę się właśnie z toksycznego perfekcjonizmu (liceum), który został zapoczątkowany przez koleżankę, która do pewnego czasu, zanim nie zrozumiałam jak toksyczny miała na mnie wpływ, wywierała uciążliwą podświadomą presję i poczucie, że muszę z nią rywalizować, podświadome, ale jednak. Odkąd to zrozumiałam, cały czas staram się przekonać siebie, że przecież to jest nic nie warte, a każdy jest w pewien sposób oryginalny i nie musi porównywać się z innymi. Ale bardzo trudno przebudować swoje myślenie . Dziękuję bardzo za ten materiał ❤️
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Może właśnie pomoże Ci też to, że ja kiedys taki byłem. I da się z tym zerwać. I poczuć wtedy prawdziwy spokój i szczęście.
@DziewczynaWBialym
Жыл бұрын
@@KrzysztofMMaj Właśnie na to liczę 💪
@piotrpaczynki8553
Жыл бұрын
Panie Krzysztofie, człowiek jest także istotą biologiczną, a nie tylko tworem kulturowym. Rywalizacja jest wpisana w samą istotę bycia człowiekiem. Obserwujemy naturalną rywalizację już wśród rodzeństwa dwulatków, choćby o to, kto będzie miał większą część ciastka. Istoty żywe (takie jak ludzie, no chyba, że nie wierzy Pan w proces ewolucji) walczą o byt, adaptują się do środowiska po to by się rozmnożyć i przetrwać - to jest wiedza z kursu podstawowego psychologii ewolucyjnej lub socjobiologii - krótko mówiąc, walczą o byt, rywalizują o zasoby. Rywalizacja ta w ludzkim środowisku społecznym przybiera oczywiście bardziej wysublimowane postacie, takie jak na przykład walka o punkciki na uczelni czy lepszy samochód od sąsiada, czy też więcej pieniędzy w banku. Prymatolodzy wskazują również, że model kapitalistyczny jest naturalnym modelem dla homo sapiens (nie mam źródeł pod ręką, ale jak zajdzie potrzeba to je znajdę). Przytacza Pan badania które są przeprowadzone w paradygmacie korelacyjnym, to znaczy, że nie można wyciągać na ich podstawie wniosków co do przyczyn i skutków. Jest Pan wykładowcą akademickim i jest Pan w pewnym sensie autorytetem naukowym. Dlaczego nie ogranicza się Pan tylko do przekazywania wiedzy z Pańskiej dziedziny? Wiedza na temat literatury i gier komputerowych nie sprawia, że nagle zna się wszystkie niuanse psychologii, biologii, socjologii, prymatologii, antropologii itd. Dobry naukowiec ma świadomość niepewności swojej wiedzy, relatywizmu, dialektyzmu, zdaje sobie sprawę z posiadanych luk i przez to jest pokorny. Skandalem jest, że Pan jako naukowiec używa wielokrotnie zwrotów absolutnych: nigdy, zawsze itp., w odniesieniu do skomplikowanych zagadnień społecznych. No chyba, że nie występuje Pan w roli przedstawiciela środowiska naukowego, a w roli ideologa. Pozdrawiam
@smokeustachy
Жыл бұрын
@@wojciechk50 niech żyje nam towarzysz Stalin co usta słodsze ma od malin.
@mateuszmarkowski599
Жыл бұрын
Świetny materiał, naprawdę tego potrzebowałem bo w ostatnim czasie coraz bardziej popadałem w absurdalny obłęd związany ze szkołą. Dziękuję Krzysztof
@dynatic4384
Жыл бұрын
Przypomina mi się tu film "ADHD is necessary", gdzie znakomicie są pokazane realia takich krajów azjatyckich, jak np. Korea Południowa, w których rynek jest szczytowy, ale równie szczytowe są próby samobójcze i samobójstwa u ludzi młodych ( Korea Południowa jest w dziesiątce państw z największą ilością samobójstw ) z powodu: - nieustannej pogoni za sukcesem i coraz mocniejszym zwiększaniem swojej efektywności - ekstremalnie rygorystycznego systemu edukacji, gdzie popularne do sprzedaży są poduszki do spania na lekcji, wszyscy siedzą do nocy w prywatnych szkołach ( z kor. hagwon ) i od dzieciństwa jest parcie na pociechy, żeby zdały "suneung", czyli odpowiednik matury ( z czego młodzież chora w pandemii musiała pisać ten test w kombinezonie, albo łóżku szpitalnym pod butlą z tlenem ), gdzie jeśli nie dostaniesz wyniku wyższego, niż 90 %, to "zhańbisz swoją rodzinę" ( zgodnie z konfucjańskim twierdzeniem, jakie jest np. w Chinach, że dziecko rodzi się z długiem, wobec swoich rodziców, do spłacenia ) - pozycja korporacji ( takich, jak Samsung ), które mają władzę niemal tak wysoką, jak rząd ( jeśli coś powiedziałem nie tak, możecie mnie śmiało poprawić )
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Biorąc pod uwagę jeszcze plany budowy korporacyjnych miast, jakie juz realizuje Samsung czy Toyota, to te tendencje, o których piszesz, mogą się jeszcze nasilić
@hubertrozalski7070
Жыл бұрын
"Spoiler alert: wszyscy w którymś momencie umrą" Krzysztof M. Maj, 2023
Жыл бұрын
Dodam do tego artykułu "First-Generation College Students" - to pierwsze osoby z rodziny, najczęściej imigrantów, które idą na studia i mają w związku z tym jeszcze większą presję na wynik - mają wczytane podejście, że od nich zależy "honor" rodziny, która z góry traktowana jest często jako gorsza, głupsza tylko dlatego, że znaleźli się w kraju bez języka i pracowali na stanowiskach mało "prestiżowych". A teraz dzieci mają poczucie, że muszą udowodnić wartość swojej rodziny/etniczności/narodowości
@HappySunflower997
Жыл бұрын
No prawie się poryczałam, moje uczucia zazdrości i takiej drobnej chęci, żeby innym czasami też się podwinęła noga, tak jak mi się nie raz podwinęła, to chyba już materiał na terapię. Syndrom impostora na moich studiach, gdzie każdy wydaje mi się bardziej oczytany ode mnie i bardziej wygadany też mam. Mam 25 lat i dopiero teraz zdaję sobie sprawę, ile krzywdy zrobił mi nasz system edukacji
@jasmarcinkowski
Жыл бұрын
Dzięki za ten film - zarówno w pracy jak i w życiu przekonuję o konieczności zmiany gamifikacji kompetytywnej na roleplayowa celem rozwijania empatii a nie agresji (w tym samoagresji)
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
To wybitnie znaczące, że pojęcie gamifikacji się nie upowszechniło w Polsce tak, jak pojęcie grywalizacji, prawda?
@blacksnickers9399
Жыл бұрын
Jedna wielka kultura zapierdolu, przerażające.
@magdam1508
Жыл бұрын
Wyścig szczurów tak tak a potem perfekcjonizm i milion innych problemów. Potem nawet jak się próbuje ciężko jest wyzbyć się ogromnego stresu i odruchu by zrobić coś nawet kompletnie bezwartościowego lepiej niż ktoś obok, na piąteczkę czy szósteczkę. Mnie okropnie dziwiło, jak nauczyciele mówili, że nie poprawią oceny bo inni uczniowie będą urażeni bo się nauczyli, no bo przecież co ja mam do cudzych ocen, ale jak widać tworzenie ludzi, którzy czują się jak śmiecie kiedy ktoś, kto czasem i nawet x lat więcej siedzi w temacie radzi sobie lepiej niż oni, a co dopiero rówieśnicy komuś się opłaca. Ale, jak wszyscy wiemy, TO WSZYSTKO PRZEZ GRY KOMPUTEROWE I TELEFONY ŻE MŁODZI SIĘ ŹLE CZUJĄ, GŁUPIE TO TO MŁODE TO TO HEHE.
@j0lo07
Жыл бұрын
Porównywanie dzieci między sobą zawsze było dla mnie dziwne. Na szczęście mnie to w domu ominęło, natomiast w pracy zawodowej już spotykam się z tym często. Mam nawet jedną taką zabawno-straszną historyjkę o tym jak manager nam kiedyś mówił, że robimy połowę (albo i mniej, nie pamiętam już dokładnie to już prawie 10 lat temu było) tego co inny zespół. Problem w tym że mierzyliśmy to, co robimy w abstrakcyjnych punktach, każdy zespół robił inne zadania, zupełnie inaczej podchodził do estymacji zadań i każda rozsądna książka czy publikacja o tej metodologii prowadzenia projektów mówi żeby nie porównywać zespołów między sobą bo to guzik warte. Ale i tak zdarzały się ananasy co tak robiły. Natomiast ze swojej strony, osoby która lubi sobie pograć w piłkę czy w jakąś grę multi powiem tak - tak jak wspominasz dużo zależy od tego z kim grasz. Jak graliśmy pełną ekipą w DotA2 kilka lat temu to była bajka bo nawet jak nam nie szło, to się świetnie bawiliśmy. No ale my nie byliśmy toksyczni względem siebie. Tak samo w jakąś FIFA jak na przerwie w pracy graliśmy z kumplami to choć wiadomo że ktoś wygra i ktoś przegra to i tak się świetnie bawiliśmy, i nie pamiętam nawet kto częściej wygrywał. Ale to zależy od tego z kim grasz i jakie masz nastawienie. Nawet jak grasz 1v1 w multi (a grałem w Starcrafta, Underlordsy, FIFA i inne gry) to jak wiesz że grasz po to żeby się sprawdzić i być coraz lepszym dla siebie, to nie frustrują porażki ;)
@maria_trzpis_composer
Жыл бұрын
Bardzo ważny temat.....w czasach w których każdy się porównuje... Dzięki!
@evikim5614
Жыл бұрын
Od dawna cierpię na syndrom oszusta. Pomimo (w opinii moich znajomych) ogromnej wiedzy na poszczególne tematy, mam wrażenie że nie posiadam odpowiednich kompetencji aby się na nie wypowiadać. Prawdopodobnie to przez "prestiżowe" liceum, w którym rywalizacja była promowana przez nauczycieli. Dziękuję bardzo, dzięki tobie wiem że takich osób jak ja jest więcej 🧡
@nathalie78
Жыл бұрын
Oj, prestiżowe liceum, podejrzewam że to na pewno miało wpływ - znam z autopsji
@Nsnsndndnjdjdn
Жыл бұрын
Odbiegając od tematu przez obecną formę polskiej oświaty czuje się taki jakiś pusty od środka przez ilość materiału i natłok informacji która trzeba przyswoić. Po szkole czuje się taki jakiś nijaki, bez pasji i zainteresowań, w porównaniu do wersji mnie z przed kilku lat . Z roku na rok coraz bardziej czuje się wypaczony od środka, może przesadzam, ale stwierdzam jak jest.
@Asdd924.
Жыл бұрын
Krzysztofie, dziękuję za 1. Materiał. 2. Polecenie kanału Dwie lewe ręce, chłopaki są niesamowite (jako polonista nie potraktujesz ostatniego słowa jako błędu). Naprawdę doceniam, że zamiast promowania siebie i próśb o łapki i suby (ło boże, wybacz) polecasz wartościowych ludzi i ich treści
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Ale się cieszę, że się spodobało! Staram się wykorzystywac streamy do regularnego pokazywania dobroci w sieci, tym miłej, jak trafię z polecają! serdeczne jamniki wysyłam!
@freebsd89
Жыл бұрын
"The reason that so many people don’t really feel happy while they’re building up their success in the eyes of society is that they are living in competition. Because to them, the world is a perilous place that is overflowing with enemies... [...] You think of interpersonal relationships as competition; you perceive other people’s happiness as ‘my defeat’, and that is why you can’t celebrate it. However, once one is released from the schema of competition, the need to triumph over someone disappears. One is also released from the fear that says, Maybe I will lose. And one becomes able to celebrate other people’s happiness with all one’s heart. One may become able to contribute actively to other people’s happiness. The person who always has the will to help another in times of need-that is someone who may properly be called your comrade..." The courage to be disliked
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Podoba mi się. Bardzo.
@goracaczekolada7400
Жыл бұрын
Dziękuję za film po szkole Krzysztof nigdy nie zawodzisz :)
@sebastiansobik7845
Жыл бұрын
Krzysztofie dobrze, że jesteś i mówisz w tak merytoryczny i przemyślany sposób o tak trudnych rzeczach. Widać, że poświęcasz na to mnóstwo czasu. Dziękuję za tak cenne materiały!
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Dzięki serdeczne za poświęcenie czasu na komentarz! staram się, żeby przekazać choć część przemyśleń i doświadczeń dalej. Oby pomagało!
@antoninadubiel8371
Жыл бұрын
To zdanie o tym, że kiedyś wszyscy umrą, powiedziałeś jakiś czas temu na lajwie. Było wtedy tym, czego potrzebowałam. Dziękujęd
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
O popatrz, nawet nie pamiętałem... Mnie samemu to zdanie pomaga, jak się czymś za bardzo przejmę, może dlatego ze mną zostało. Cieszę się, że pomogło i Tobie!!!
@winterstar5
Жыл бұрын
Nawet nie wiesz, Panie Krzysztofie, jak cieszy mnie ten materiał jako osobę, która poczuła rywalizację aż za mocno w pewnym momencie i to dzięki liceum, które miało być takie dobre a przytłoczyła mnie niewydolność mojej psychiki i nie dałam rady dalej udowadniać ludziom, że coś potrafię po czym zostało mi wprost powiedziane, że ktoś "oczekiwał ode mnie czegoś więcej" po przejrzeniu mojego świadectwa. Z chęcią spróbuję twoich rad, bo mam duży problem z samooceną. Pozdrawiam Pana serdecznie :)
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Kiedyś też byłem dokładnie w tym miejscu... postarałem się po prostu o tym nie zapomnieć. Przesyłam serdeczne jamniki!!!
@iwo_witterel
Жыл бұрын
Ty Krzysiu nigdy z mojego życia nie znikniesz w przeciwieństwie do tych złych znajomych
@zaurak777
Жыл бұрын
Bardzo cenny materiał. Myślę że w wielu aspektach on jest tak naprawdę pewnym "powrotem do korzeni" - tzn. zwraca uwagę na pewne podstawowe zjawiska związane z rywalizowaniem, takie jak stres, zazdrość czy koszt psychiczny lub zdrowotny. I prowadzi do konkluzji, że może nie musimy w każdym aspekcie życia rywalizować, i warto niektóre "konkurencje" sobie po prostu odpuścić. Nie o wszystkie "zasoby" musimy konkurować, czasem potrzebny jest zdrowy stoicyzm. Jak to się mówi "play stupid games, win stupid prizes". Nie wiem tylko czy jest zasadne składanie wszystkich przejawów rywalizacji na "inkulturowanie". My jako gatunek jesteśmy "hardwired" do konkurencji, za to odpowiada nasza podstawowa gospodarka hormonalna. I oczywiście wiele mechanik społecznych czy instytucjonalnych nas otaczających żeruje na tym mechanizmie, a to naszym zadaniem jest pokazanie wała takim osobom, instytucjom, korporacjom, które zamierzają nas kusić marchewką w kierunkach, na których nam nie zależy. Ale jednocześnie nie ma nic złego w tym żeby się dać zmotywować do wysiłku w kierunku, na którym nam zależy. Warto jest pamiętać, że w takim przypadku sztuką jest sama rywalizacja, nie jej wynik. Natomiast jeśli chodzi o syndrom impostora, to też jest to ważne zjawisko, natomiast to, czy ono jest szkodliwe, generalnie wysoce jest uzależnione od konkretnej osoby. Z drugiej strony mamy bowiem coś takiego jak "survivor bias" i to równowaga między jednym a drugim jest zdrowa. Przeświadczenie o tym, że nie zasłużyliśmy na to, co mamy, jest destruktywne. Jednak również przekonanie, że wszystko co osiągnęliśmy, jest dzięki nam, jest również lub nawet bardziej toksyczne - wystarczy sobie posłuchać pokolenia "dziadersów" z lat 90. żeby sobie zdać sprawę, czym przejawia się kompletny brak "syndromu impostora". Jeśli chodzi o "coachy" czy "mówców motywacyjnych", to nie spotkałem się szczerze powiedziawszy z takim, który by zachęcał do brania sterydów lub krótszego spania - raczej tendencja jest zupełnie przeciwna, i przedmiotem ich pracy jest głównie zwrócenie uwagi na to, jak znalezienie równowagi w życiu wpływa na dobrostan danej osoby, i zwalczanie tendencji do porównywania się z innymi na wszystkich frontach.
@Dark.Mefisto
Жыл бұрын
Z jakiegoś powodu ludzie mają jakoś automatycznie dwie skrajności, albo rywalizacja, wyścig szczurów i po trupach na szczyt, albo przeciwnie, zero rywalizacji, wszyscy są zwycięzcami, każdy jest idealny, fantastyczny i nie ma wad. No i teraz albo zauważasz tylko swoje słabe strony i wściekasz się na samego Siebie i próbujesz coś udowodnić, albo pławisz się w swoich mocnych stronach i każda nawet najbardziej dyplomatyczna i konstruktywna krytyka jest traktowana jako atak albo całkowite poniżenie. I bądź tu człowieku mądry. A jak stoisz z boku i nie uczestniczysz ani w jednym ani drugim, to obrywa Ci się rykoszetem boś albo żałosny i nieambitny albo snobistyczny i dyskryminujący innych
@dawid6355
Жыл бұрын
21:30 jeszcze pare miesięcy temu powiedziałbym, że syndrom oszusta idealnie opisuje moje postrzeganie samego siebie, jednak dzięki terapii psychologicznej udało mi się zacząć nad tym pracować, więc jak ktoś również ma takie problemy polecam porozmawiać z kimś bliskim o tym i ewentualnie udać się na terapię, bo to jest iście niszczące uczucie
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Absolutnie popieram. Nieprzypadkowo linkowałem opis akurat z poradni psychologicznej i terapeutycznej.
@nulnwiss2720
Жыл бұрын
19:40 ten fragment to podsumowanie mojego undergraduate degree :/ Często powtarzam sobie: bo ktoś już ma płaty staż albo więcej ECTS, ugh :/ Ciężka sprawa dobrze, że uświadamiasz w temacie, wielki szacun! Dużo bym dal żeby uzmysłowić sobie ten temat 2 lata temu…
@KrzysztofMMaj
Жыл бұрын
Po to te filmy są... niestety sporo jest ludzi, którzy uważają, że te filmy są po to, by debatować albo dyskutować. Nie. Ja już nie potrzebuję debaty o edukacji, mam wyrobiony pogląd. Chcę już tylko pomagać tym, którzy tego wsparcia potrzebują i których może takie słowa zachęcą do tego, żeby nie zatracać siebie w wyścigu szczurów...
@Juan_Pablo_Secundo
Жыл бұрын
ten materiał we mnie uderzył niesamowicie mocno, dzieki za nagranie tego, musialem to uslyszec
@ladylazarus4043
Жыл бұрын
Akurat skończę oglądać i zacznie się stream, idealnie ❤️
@alivecowboy
Жыл бұрын
Hej! Jestem dość świeżym lekarzem i po tym materiale się rozpłakałam. Pół życia musiałam walczyć o to, żeby pokonać kogoś w jakimś rankingu. Na studiach progi zdawania egzaminu często były odcinane wg krzywej Gaussa - nie ustalało się z góry progu, miało uwalić ileś *najgorszych* osób i tyle uwaliło. Połowa moich zawodowych rówieśników ma syndrom impostora (który bardzo pomaga w pracy, gdzie trzeba mieć pewność co do swoich działań i jeszcze wzbudzać zaufanie u Pacjenta), uczelnia skutecznie o to zadbała, spuszczając nam, kolokwialnie mówiąc, bezsensowny wpierdol. Oczywiście w imię motywacji, bo jak wiadomo, na medycynę idą zazwyczaj ludzie, którym nie chce się uczyć. Obecnie mam 27 lat i kuję na pamięć bazę pytań (sic:)) do egzaminu lekarskiego, który już wcześniej zdałam, uzyskując dobry wynik. Czemu muszę poprawić? Bo ordynator mojego wymarzonego oddziału, który obserwował mnie w czasie stażu podyplomowego i powiedział, że widziałby mnie w swoim zespole jako rezydentkę, będzie miał związane ręce, jeśli ktoś przyniesie papierek z informacją, że ma 0,6% więcej niż ja. Swoją drogą, jeśli chodzi o polski system kształcenia lekarzy, amerykański egzamin lekarski, który AI zdaje lepiej niż człowiek, wypada blado. Całe studia uczyłam się na pamięć pytań testowych a umiejętności i przydatną wiedzę zdobywałam w większości w czasie wolontariatów i praktyk. Poza uczelnią. Mimo wszystko poszłabym na te studia jeszcze raz, bo kocham to co robię. Czy z czystym sumieniem poleciłabym je maturzyście? W życiu. Młodszym kolegom mogę powiedzieć trzy rzeczy: 1. Współczuję. 2. Ogarnijcie sobie terapię i szynę na bruksizm. 3. Zwykle dobra jest odp. "E. Wszystkie prawidłowe"
@Monika-dg3uy
Жыл бұрын
Lekarzami powinni byc ludzie, którzy potrafią samodzielnie myśleć i wyciągać samodzielne wnioski. Mieć "otwarta" głowę na ciągle docieranie do najnowszych badan, ciągle weryfikować i sprawdza owe badania. A tymczasem jak piszesz lekarzy uczy sie system zakuć i zaliczyć test, to jest chore, bo wkuwasz jakaś tam wiedze bez sprawdzania jej doświadczalnie. Mam nadzieję, ze jesteś takim lekarzem, który zamiast bezsensownie pchać w ludzi toksyczne leki daje im szanse na cos więcej. Niestety z doświadczeń większości ludzi wynika, ze lekarze najczęściej im bardziej zaszkodzili niz pomogli. Może jest nadzieja w młodych medykach i oby tak było bo inaczej czeka nas wszystkich zguba...
Пікірлер: 993